porn cartoon
cartoon network porn
cartoon xxx

No: 096, Mars - Mart - March 2018

Vendredi, 07 Octobre 2011 14:33

the poem of the future

there should be an ocean in front of the dooryard
an ordinary architect would figure it out in an ordinary universe
the idea of an ocean in your service if  you want to have a bath
what else does an idea serve for, melanie

look here,  you can die at our place as no film ends in pest
you can die at our place, as we have arranged a danube for this
we have a room we call it as simmering room
body bags full of a wardrobe
the emphasis is on hung on its word
- No such a thing mentioned above
neither the vice verse is

seven cities thank you
two kings smile at you
but one pretends
whatever , this only interests me and your all poems’
it interests the experiment of shaking hands with a continent

not a decision, not a farewell, only an embarrassed hand shaking

at least,your two hands be equal for a moment
in the strengthen of embarrassed hand shaking

i couldn’t write this part at age 18
i looked at the poets who had written this, they couldn’t .
they knew very well where to born

i couldn’t write that poem in the future, melanie

you can see in some films
the child holds the barrel and looks through it
if we agree that soldier can never be existed
the soldier could be a hand maiden (with a bad translation)
our good genes might vomit our bad ones when required

looking at the date on the cover of a hand written Quran
a second that i don’t feel myself smart at all.
-just a second
there is no such a thing to appear in an insignificant shot for a second

it is valid for that crazy old man, too
-look here! old man, what do you say?

has the kid ,who will look through the barrel, come yet ?

but we can share the knowledge that `you are not perfect`
we can do this when you prostrate yourself before me
we can prostrate ourselves before me together
one day i order a friday for  you, we can go by walking
but the brotherhood will be over when you turn ignition

why should that be a misfortune
we didn’t attend the fairs before 80’s
now, there are fairs for everything
it is considered that we will change the world by going ones.
on the booths with our the most pensive and curious manner
with our manners i love you, you love me

if we agree, i am not in.

hepimiz lakost'uz, hepimiz timsahız! ya da: KAPİTALİZM ÇIPLAK! ya da : REKLAMLARI İZLEDİNİZ!

nous sommes tous lacoste, nous sommes tous des crocodiles! ou bien: LE CAPITALISME EST NU! ou bien: CE N'ETAİT QU'UNE PUB!

we're all lacoste, we're all crocodiles! or: CAPITALISM IS NAKED! or: IT WAS A PUBLICITY!


(TR) Fransız giyim firması Lacoste, Norveç'i kana bulayan katliamın faili Andreas Behrin Breivik'in kendi ürünlerini giymesini önlenmesi için Norveç yetkililerine başvuruda bulundu.
(FR) Norvège: Anders Breivik, un cauchemar pour la marque Lacoste

(ENG) Stop Anders Breivik wearing our clothes, Lacoste reportedly ask police

Jeudi, 06 Février 2014 23:37

untitled / isimsiz [047-058]

"Sizin için buradayım" / "I'm here for you"
Mardi, 04 Mars 2014 20:23

önyargı ve çocuk


photo: nezahat arslan

Hvis dere ikke hadde hatt fordommer, så hadde dere kanskje klemt denne fisken dere og.
If we didn't have prejudice, we would hug this fish as she does.
Bu çocuk kadar önyargısız olsanız, sarılırsınız da balığa...

Mercredi, 08 Février 2017 17:22

["Biri size at olduğunuzu söylerse..."]


“Biri size at olduğunuzu söylerse, bunu söyleyen delidir. Eğer üç kişi size at olduğunuzu söylerse, ortada dönen gizli kapaklı bir şeyler vardır. Eğer on kişi size bir at olduğunuzu söylüyorsa, artık bir eyer almanın vakti gelmiş demektir.” - Jack Rosenblum (aktaran: Canfield/Switzer)

[Jack Canfield & Janet Switzer'ın "Başarının İlkeleri" kitabının çeviri dosyasından çevirerek alıntılayan: Duygu Günkut]


“If one person tells you you’re a horse, they’re crazy. If three people tell you you’re a horse, there’s a conspiracy afoot. If ten people tell you you’re a horse, it’s time to buy a saddle.” - Jack Rosenblum (cited by Canfield/Switzer)

in The Success Principle (How To Get From Where You Are To Where You Want To Be) by Jack Canfield & Janet Switzer, 10th anniversary edition (first edition, 2005), New York-2015, p. 198.


//Efsanevi kemancı Isaac Stern, bir konserinin ardından orta yaşlı bir hanımla karşılaşır. Kadın büyük bir hayranlıkla içini çekerek, "Ah, sizin gibi çalabilmek için tüm hayatımı verirdim!" der. Stern’in kadına yanıtı ise çok dokunaklıdır: "Hanımefendi, ben de aynen öyle yaptım."// - Isaac Stern (aktaran: Canfield/Switzer)

[Jack Canfield & Janet Switzer'ın "Başarının İlkeleri" kitabının çeviri dosyasından çevirerek alıntılayan: Duygu Günkut]


//Legendary violinist Isaac Stern was once confronted by a middleaged woman after a concert. She gushed, “Oh, I’d give my life

to play like you!” “Lady,” said Stern acidly, “that I did!”// - Isaac Stern (cited by Canfield/Switzer)

in The Success Principle (How To Get From Where You Are To Where You Want To Be) by Jack Canfield & Janet Switzer, 10th anniversary edition (first edition, 2005), New York-2015, p. 167.


//"1933'teki iktidar değişikliğinden sonra, bir gün yerel SA ve SS liderleri spor sahasına geldiler ve birden yeni bir spor eğitmenimiz oldu, sonradan bu eğitmenin aslında eski bir subay olduğunu öğrendik. Derken sporlar ve antrenmanlar giderek daha çok askeri eğitime benzemeye başladı, sonra bir baktık ki formasyon halinde yürüyüş eğitimlerine de başlamışız. Ardından, kahverengi gömlek, kravat ve pantolon ve pabuç giyerseniz daha iyi olacak dediler. Böylece biraz uyduruk da olsa üniformamsı bir şeyimiz oldu. Gayet askeri bir görünümle sokaklarda, caddelerde uygun adım yürüyüşler yapıyorduk ve günün birinde bir denetleme geçirdik. Denetlemenin ardından bizi boylarımıza göre ayırdılar, kısalar şu tarafa, uzunlar şu tarafa geçsin dediler, sonrasında da bir grubu SS'lere, diğer grubu da SA'lara kaydettiler. Ben de böylece SS oldum."//

[Richard Holmes’un Dünya Savaşıyor: Daha Önce Yayınlanmamış Arşivlerden Derlenen Sözlü Tarih kitabından çevirerek alıntılayan: Hayri Bodur]


//After the change in 1933 the SA [Sturm Abteilung – the 'Brownshirts'] and SS leaders appeared on the sports field and then we got a new sports instructor and then we heard that this instructor was a former officer in civilian clothes. Then these sports and exercises got more and more like pre-military physical practice, then we had formation exercises as well. And they said, by the bye, it would be quite nice if you could wear a brown shirt, then a brown tie and then boots and so on. And so gradually a uniform grew up, a bit makeshift, but it already looked somewhat military and then we often had to march routes and parade ourselves and then one day there was an inspection. After the inspection they said, on the basis of height, that lot over to the right and those over to the left, and then we heard, in the future those will belong to the SS and others to the SA. And so I came to the SS.//

in The World at War: The Landmark Oral History from the Previously Unpublished Archives by Richard Holmes , Ebury Press, UK-2007, p. 74.


CLICK: Georg Konrad Morgen in WP-ENG.


Samedi, 23 Novembre 2013 19:25

Die Zeit der schönen Bilder ist vorbei

le temps des belles images est passé / güzel resimlerin zamanı geçti
Samedi, 04 Juin 2016 21:02

muhammad ali


Muhammad Ali, the most popular human being on earth, has been proclaimed the man with the most sex-appeal in the world. On March 8th, 1971, before the fight with Joe Frazier, he pronounced the famous sentence, "I'm The Greatest." Ali has five children, he is a black hero, the most famous promoter and defender of the faith of Islam. Many crowds follow this legendary personality not really to acclaim his celebrity but to communicate the profound belief that they feel for this prophetic man. The elements of religion are the main ingredients in his existence and it is through religion that he creates the very special relationship with the crowds.

He was in NY recently for a few days to promote the movie The Greatest, the story of his extraordinary life. There is a journalist line that has been waiting for two years to interview him. A much bigger group of hundreds of fans always waits outside his hotel to follow him, to touch his hands, to ask for an autograph. When you talk to Ali, you always use words like greatest, prettiest, most famous, richest, extraordinary, strongest...

I go to the hotel suite where he is staying with an entourage of about ten people. We enter. In the first room there are a few men, all of them tall, strong. We go to the living room where a journalist is saying good-bye to John Marshall, the perfect, English accented producer. Ali comes in: he is big, handsome, tired. He rubs his face with his marvelous, sophisticated hands.

DANIELA MORERA: I think I want to call this story ‘Talking to Superman." What does it mean to be a superman? How do you feel?

MUHAMMAD ALI: I don't know. I'm not a superman.
Lundi, 11 Juillet 2011 23:12

The Story of the Abominable Snowman

Was Hergé, the creator of Tintin, an artist? My answer is a resounding yes, but here I would like to concentrate only on his towering masterpiece Tintin in Tibet which seems to me to take a significant step towards transcending even the boundaries of art.

Incredible is it may sound, there may be those who have not read this marvellous graphic novel or no longer remember what it was about. Let me, therefore, briefly recount the story. Tintin and the Captain are on holiday in Switzerland where, one evening, Tintin dreams of his friend Chang whom he met in China years earlier. Buried up to his waist in snow, Chang is imploring Tintin to help him. The next morning a letter arrives from the young Chinese to say he is on his way to Europe, but, immediately afterwards, it turns out that the plane the letter says he will be taking has crashed in the Himalayas and there are no survivors. Still under the spell of his dream, Tintin refuses to believe Chang is dead, and, despite all his efforts, the Captain fails to persuade him otherwise. Together they travel to Nepal and track down Tharkey, the Sherpa guide, who took the rescue teams up to the crashed aircraft. Tharkey at first refuses to make the hazardous journey again, saying winter is coming and even if, by some miracle, Chang survived the accident, he will already have fallen prey to the Yeti, the Abominable Snowman that roams the mountains. Ultimately, however, he is persuaded, and they hire a group of porters and begin their ascent of the Himalayas. After evidence that the Yeti is in the vicinity causes the porters to flee in terror, Tintin, the Captain and Tharkey press on by themselves and, passing through many a danger, reach the crashed plane. Spotting a scarf on one of the peaks surrounding the wreck, Tintin realises that Chang was there after the accident; but it is too dangerous for them to stay any more in the mountains. They set out to return and are virtually at death’s door when they reach a Buddhist monastery. One of the monks then goes into a trance and says Chang is in a cave on Yak’s Horn Mountain, so they have to embark on a second journey. It turns out that Chang is indeed in the cave mentioned by the monk, as the Yeti saved him after the crash and lovingly nursed him back to strength through a long fever. When Tintin and the Captain manage to take Chang away with them, the Yeti’s howl of pain echoes amongst the peaks.

When I first read Tintin in Tibet as a child, I found it less interesting than Tintin’s other adventures and didn’t like it very much. But, as if to prove that this work of Hergé’s is really aimed at an adult readership, the older I grew, the more interested I became in it. By the time I had reached my adolescence I was fascinated by the theme of friendship and loyalty in the story. I couldn’t get the speech made by the Grand Abbot of the Monastery after Chang’s rescue out of my mind: “How happy for you that you inspired such friendship in these strangers that they came all the way here for you; and strangers, how happy for you that you could feel such friendship in your hearts.”

In later years, I saw, with some degree of fear, that a motif which should have no place in a children’s book, death, was no less prominent in the book than friendship (“He is dead, I am telling you! Why don’t you believe me?”; “I can’t go, Sahib, death waits in those mountains. I can’t endanger three lives, your life, the young sahib’s life and my own”).

Friends to whom I tried to explain these matters, were of the view that I was reading too much into “an average work of popular culture” But then I found out from a book that Tintin in Tibet was the one of his works Hergé valued most highly. Moreover, this work was apparently the fruit of a period of crisis. After years of marriage, Hergé had embarked on an affair with another woman. What lurked behind his book about loyalty was betrayal. Tortured by guilt, he longed for the past, wanting to return to the innocent days he had spent with Chang, the Chinese student whom he had met years earlier when drawing Tintin’s adventure set in China, The Blue Lotus, and whose name he had given to his hero’s friend.  At nights, meanwhile, he had dreams dominated by the colour white, the symbol of purity, but felt no peace but only pain.

I am of course not suggesting that everything was born of a “typical” midlife crisis, and those white dreams were transmuted into the snows of Tibet, Hergé’s lost youth into the fictional Chang whom Tintin is determined to find, and Madame Hergé, “the gaoler” of that youth, into the Yeti. A work of art can never be reduced to such simple origins, and, as I said, Tintin in Tibet has a dimension that goes beyond even art.

To find this book striking we don’t need to know Hergé’s story. It is sufficient that we should have our own dreams of betrayal, and betray not necessarily our spouses but our daily lives by finding them humdrum and meaningless and wishing for “something else”. Dreams that beckon us afar; our past and our hopes lost under the snows; mountains where death is on the prowl; the giant, dumb creature that looked after us in our sickness and, now that we have found the strength to leave, weeps in pain; and those porters walking, always walking under the weight of their burdens: our lives slowly stealing away... These strike me as the ingredients of a great myth.

Borges says literature begins and ends as myth. But it is obvious that there are more works of literature than there are myths. What, anyway, is a myth? It seems to me that in a work of literature the author is in control of the fiction he is creating. He knows, if only at an instinctive level, where he wants to go, and steers his tale in that direction. In myth, on the other hand, the fiction dominates, and, in a sense, eliminates, the author. The latter, having stopped being himself and turned into “everyman” (a transformation at the source of the true “anonymity” of myths) wanders, like one wandering through the fantastic architecture of a dream, amongst the simplest, the most fundamental, the most abiding elements not only of his own life but of human life in general, and takes us, too, on this breathtaking journey. This is the line Hergé is on the brink of crossing. In all twentieth-century literature, I can think of only one work that comes as close to myth as Tintin in Tibet. No, it isn’t Finnegans Wake, where Joyce strives to become “everyman”. I won’t reveal its name for now; if the occasion demands it, one day I may tell its story, too.

Dimanche, 14 Octobre 2012 22:12

Sağdan Giden Borges

çeviren: halil hacialioğlu



24 Ağustos 1976’da Luis Borges yetmiş yedi yaşına girdi. Gün boyu çalan telefonlar, gelen telgraflar ve Buenos Aires şehir merkezindeki küçük apartman dairesine dolan gazeteciler yüzünden doğum gününü unutmayı başaramadı. Ertesi sabah bir gazetede canı sıkılmış yazarın, altında “Jorge Luis Borges: Ulusal Edebiyatın Yaşayan Abidesi” yazan bir fotoğrafı vardı. Doğum günü vesilesiyle çıkartılan bu gürültü, Ficciones’in utangaç ve bir zamanlar yok sayılan yazarının hızla Arjantin’in ulusal mitlerinden biri haline geldiğini düşündürmektedir. Bu eğilim bir süredir belirgin olmakla birlikte, İzabel Peron’un devlet başkanlığını sona erdiren 1976 Martındaki darbeden sonra, ülke içindeki Borges kültü beklenmedik boyutlara ulaştı. O artık, Arjantin süper starları arasında, belle epoque tango şarkıcısı Carlos Gardel’in ve Evita Peron’un yanı başında yer alıyor.

Darbeden hemen sonra, yeni yönetimin lideri General Jorge Videla, Borges’i öğle yemeğine davet etti. Bu, önceki aylarda kendisine verilen sayısız onurdan yalnızca biriydi. Borges neredeyse her hafta farklı edebiyat topluluklarından, kulüplerden ve hatta yabancı devletlerden yeni bir ödül alıyordu. Resmi sıklıkla dergilerin kapaklarını süslüyor; sanki batan ekonomiyi kurtarmakla görevli bir diplomatmış gibi, gazeteler sürekli olarak seyahatlerini ve katıldığı etkinlikleri haber yapıyordu.

Kendi ülkesindeki bu yeni kazanılmış şöhretinin bir sonucu olarak, Borges’in kitapları çekici paketlerde “pazarlanan” saygın tüketim nesneleri haline geldi. Cosmogonias adını taşıyan bu paketlerden biri 1976 Eylül’ünde piyasaya çıktı. Lüks baskılı bu ciltte Borges’in yalnızca altı şiiri vardı (ki bunlardan dördü daha önceki derlemelerde yayınlanmıştı). Her şiire ünlü bir Arjantinli sanatçıya ait gösterişli çizimler eşlik ediyordu. Bu Borges kültünün en üst seviyedeki objesi, daha iyisi olamayacak kahve masası kitabıydı. Toplu Eserler’inin en yeni baskısında da benzer bir dönüşüm gözlenmektedir. Buenos Aires’in büyük gazete bayilerinin hepsinde bulunan bu yeşil ciltli kitap, moda dergilerinin ve şehir haritalarının hemen yanına yerleştirilmektedir. Dağıtımcılara göre, doğum günleri ve tatiller için en çok tercih edilen üründür.

Borges kültü, bu tür lüks baskıların dışında, “Borges hakkında” veya “Borges ile” gibi adlar taşıyan, azizlerin hayatı tarzında yarı edebi bir alt tür de doğurdu. Yeni “röportajları”, “konuşmaları” ve “sohbetleri” ile koca bir kitaplık rafı doldurulabilir. Bu yayınların formatı hep aynıdır; görüşmeyi yapan kişi anlayışlı bir şekilde saygılı sorular sorar, yazar ise sorudan bağımsız olarak İngiliz edebiyatından yaptığı seyahatlere, politik tercihlerine kadar çeşitli konularda konuşur. Bu röportajlardan iki üç tanesini okuduktan sonra, Borges’in tam olarak ne söyleyeceğini, hatta görüşlerini dile getirmek için hangi sözcükleri kullanacağını kolayca tahmin edebilirsiniz. İnsan yeni ilgilenenler için aynı malzemenin geri dönüştürülerek kullanıldığı izlenimine kapılabilir.

Yazılarını okumuş olanlar için Borges’in kamusal bir kişiliğe dönüşmesi çok büyük bir ironidir. Bir keresinde “Görüşlerimin hiçbir önemi yoktur. Sadece yapıtlarım önemlidir” demişti. Bu yazarın sahte bir alçakgönüllülük gösterisinden ibaret değildir. O gerçekten de hayatının ayrıntılarının önemli olmadığını düşünmektedir. Borges de, Henry James veya Flaubert gibi kendi varlığını iki etkinliğiyle tanımlamıştır; okuma ve yazma. “Başımdan çok az şey geçti ve çok okudum. Ya da daha doğrusu şöyle diyebilirim; başımdan Schopenhauer’in düşünceleri veya İngiltere’nin sözcüklerinin müziği ile karşılaştırıldığında anımsanmaya değecek çok az şey geçti.” Öykülerinin konusu çoğunlukla edebiyattır ve ana karakterleri çoğunlukla yazarlardır. Borges’in Shakespeare gibi gerçek yazarlar veya Herbert Quain gibi hayali yazarlardan oluşan karakterleri gölgeler içinde kalan kişiliklerdir. Yaratıcıları, bu karakterlerin kökenleri, geçmişleri ya da psikolojik güdüleriyle değil yapıtlarıyla ilgilenmektedir. Bu yüzden de, düşünceleri somut bir biçimde sunulurken, insan olarak neredeyse yokturlar.

Karakterlerinin doğumları ve biyografileriyle ilgili ayrıntıları vermeyi ihmal etmesi, bu konuların kendi yaşamıyla ilgisiz olduğunu düşünmesi, Borges’in bütün insanların kimliğiyle ilgili eskiden beri var olan monistik inancının yansımalarıdır. Çok sayıda şiirinde, denemesinde ve kısa öyküsünde bireysel kişilik kavramının, aynı derecede hatalı olarak çizgisel zaman kavramına dayanan bir yanılsamadan başka bir şey olmadığını ileri sürmektedir. Bir birey, zaman ve mekanın başka kesişmelerinde bugün göründüğünden tamamen farklı –hatta tam zıttı- olabilir. Bu yüzden Diğer Ölüm öyküsünde korkak karakter savaş alanında bir kahraman olarak ölür; Döngüsel Yıkıntılar’da rüya gören kişiyi de bir başkası hayal etmiştir; Don Kişot’un Yazarı Pierre Menard’da sanat yapıtının yaratıcısı okurdur.

Pierre Menard’da birbirilerinin yerine geçebilen kimlikler kavramı en tam ve en karmaşık biçimine ulaşmaktadır. Menard, Don Kişot’un iki bölümünü yazmaya çalışan çağdaş bir Fransız edebiyatçısıdır. Amacı bu bölümleri kopyalamak değil, sıfırdan yaratmaktır. Menard Borges’in “herkesin bütün fikirleri kavrayabileceği” inancını paylaşmaktadır. Okuma ve meditasyon yoluyla Cervantes’in kimliğini tam olarak edinmeyi ve bu sayede Don Kişot’un yazarına dönüşmeyi ummaktadır. Gerçekten de, Borges kitabın Menard tarafından yazılan bölümleriyle Cervantes tarafından yazılmış aynı bölümleri karşılaştırdığında, iki bölümün tamamen aynı gibi göründüklerini düşünmüştür. Ama Borges bize Menard’ın versiyonunun orijinaline göre sonsuz derecede daha özgün olduğunu iddia eder; Menard metnin yorumuna kendi kültürünü ve deneyimlerini katarak, kendi yaşadığı tarihsel dönem ve kendi yaşamıyla özel bağlantıları olan, yeni ve daha derin bir eser yaratmıştır. Yani, Menard okuma eylemi sırasında Cervantes’in metninde içerilen anlamları geliştirerek İspanyol yazarın yapıtını, Menard’ın geleceğinin izleri görülebilen bir tür “palimpsest”e (üzerindeki eski metin silinerek yenisi yazılmış bir parşömene) dönüştürmüştür.

Borges bu paradoksal yöntemle okuyucunun yaratma sürecindeki önemini vurgulamaktadır. Sanat yapıtının üretimine yazar gibi okur da aktif bir şekilde katılır.Bu nedenle, 1923’te yayınlanan ilk şiir derlemesinde (Fervor de Buenos Aires) (Bueanos Aires Tutkusu) okuyucudan dizelerine “el koyduğu” için özür dilemiş ve şunları söylemiştir: “Bu alıştırmaların okurunun siz, yazarının da ben olmamız saçma ve tesadüfi bir durumdan başka bir şey değil."

Okuyucu yaratma sürecinin bu kadar önemli bir öğesiyse, (Pierre Menard ve Cervantes örneğinde olduğu gibi) okur ve yazar birleşiyorsa, yazarın adı ve yaşamının ayrıntıları nihayetinde önemsizdir. Ficciones (Hayaller ve Hikayeler) Jorge Luis Borges gibi Pierre Menard tarafından da imzalanabilirdi. Borges bunu ifade etmenin bir yolu olarak değişik zamanlarda bazı kitapları için H. Bustos Dornecq ve Suarez Lynch takma adlarını da kullandı. Bu felsefi bakış açısında, yazar Jorge Luis Borges de Pierre Menard ya da Cervantes gibi var olmayan biridir. "Yazarken zihnin bazı garipliklerini vurguluyor ve diğerlerini yok sayıyor olmam, Jorge Luis Borges’i bir fantezi yaratığı olarak düşünmeme neden oluyor. Borges hakkındaki çok sayıdaki makale ve inceleme de bu şüpheyi güçlendiriyor.” Hatta “Borges ve ben” başlıklı yazısında, “başına çeşitli şeyler gelen” diğer Borges’in kendi varlığını ele geçirdiğini bile söyledi.

Arjantin’deki mevcut Borges kültünün temelindeki paradoks da budur. Neredeyse herkes adını ve yüzünü bilmektedir, ama kitaplarını okuyanlar o kadar fazla değildir. Hakkındaki ana bilgi kaynağı “diğer Borges” hakkındadır ve her açıklamasına ve gündelik yaşamının bütün ayrıntılarına aşırı bir önem verilen gazete röportajlarından ve televizyondaki talk show’lardan gelmektedir. Bu makaleler, incelemeler, övgüler ve saygı gösterileri Borges’in bahsettiği o “zihnin gariplikleri” üzerinde durarak, Borges’in yapıtlarının dayandığı “biyografik görünmezlik” ilkesini karartarak, Borges imgesini tahrif etmekte, ya da daha doğrusu, yazarın bizzat kendisinin “fantezi ürünü” olduğunu söylediği birini yüceltmektedir.

Borges kültü, yazarın imgesini tahrif etmesinin dışında, bazı ideolojik imalar da yüklendi. Hâlen Arjantin’deki mevcut hükümeti için dolaylı bir meşrulaştırma aracı durumunda. Borges’in Videla’nın askeri rejimine verdiği destek, görünüşe göre Videla’nın selefi Juan Peron’a karşı duyduğu büyük nefrete dayanıyor. Bu nefret 1940’da, Peron’un ilk başkanlık döneminden bile önce başladı. İspanya Cumhuriyeti’ni destekleyen bir liberal olan Borges, Peron’un faşizan politikalarına ve özel olarak da Nazi Almanyası’na verdiği desteğe itiraz etti. Peron Başkan olduğunda, Borges’i belediye kütüphaneciliğinden alarak, tenzil-i rütbeyle Pazar yerlerinde gıda (kümes hayvanları) müfettişliği görevine getirdi. Hatta yazarın annesini ve kız kardeşini de hapse attı. Borges’in muhalefeti, Peron görevdeyken, askeri darbeyle devrildikten sonra ve ara dönemde hiç azalmadı. Peronistler 1973’te yeniden seçildiğinde, onlara “alçaklar hükümeti” dedi. 1975’te bir Brezilya gazetesi ile yaptığı bir röportajda şunları söylüyordu: “[Arjantin’deki] işkence olaylarını düşündüğümde, ülkemin hem ahlaki hem ekonomik olarak parçalandığını düşünüyorum”. 1976 Mart’ında bir arkadaşı Isabela Peron’un devrildiğini haber verdiğinde, Borges bu arkadaşına sarıldı ve ağladı. Videla ile karşılaştığında, ona “ülkeyi üzerimize çökmüş bu rezillikten kurtardığı için” teşekkür etti.

Borges Peron’dan işkence yaptığı ve yurttaşlık özgürlüklerini ortadan kaldırdığı için nefret ediyordu. Ama şimdi eskisinden çok da farklı olmayan bir rejimin kuvvetli bir destekçisi oldu. Bundan çıkarılabilecek sonuç, 30 yıl önce Peron tarafından tehdit edilen demokrasi ilkelerini artık benimsemediği olabilir. Gerçekten de, geçen yıl Şili’nin en yüksek onur madalyasını almak için bu ülkeye gittiğinde şunları söyledi: “Bir askeri diktatörlük kendisi olarak ve tek başına suçlanamaz; özel şartların dikkate alınması gerekir. Aslında imparatorluklar da yanlış gibi görünmüyorlar. Roma İmparatorluğu ve Britanya İmparatorluğu pek çok iyi şey yaptı… Uzun süre demokrasiye inandım. Ama artık inanmıyorum, en azından kendi ülkemde. Belki başka ülkelerde demokrasinin doğru olduğu söylenebilir, ama Arjantin Cumhuriyeti’nde demokrasiye güvenebileceğimize inanmıyorum… Demokrasi istatistiklerin kötüye kullanılmasıdır… Kimse çoğunluğun edebiyat veya matematik konusunda geçerli görüşleri olabileceğine inanmaz, ama diğer alanlara göre daha hassas olan politika konusunda herkesin geçerli görüşleri olabileceğine inanılır… Evet, özgürlüğü ortadan kaldırmak kötü bir şey gibi görünüyor. Ana özgürlük pek çok suiistimale açıktır. Bir şımarıklık biçiminden başka bir şey olmayan bazı özgürlükler var."

Videla ve hatta Pinochet gibi askeri diktatörlüklerin sözcüsü olan bu Borges imajını, bir gezegen icat eden bir grup akademisyenin öyküsü olan Tlon, Uqbar, Orbis Tertius’u yazan Borges imajı ile bağdaştırmak güçtür. Bu akademisyenler Tlon, Uqbar, Orbis Tertius’taki yaşamın bütün yönlerini (felsefi sistem, diller, etik ve adetler) hazırlar ve ardından bu yaşam hakkındaki bilgileri dünyadaki halklara yayarlar. Dünyadaki insanlar Tlon’un varlığını öğrendikten sonra, onlara “düzenli bir gezegenin en güncel ve kapsamlı kanıtlarını aktarırlar”. Tlon “gerçek” haline gelir; Tlon’un doktrinleri, insanların dünyaya düzen getirmek için geliştirdikleri “diyalektik materyalizm, antisemitizm, nazizm” ve diğer “sistemler” karşısında üstünlük kazanır.

Borges’in Tlon, Uqbar, Orbis, Tertius ve pek çok diğer öyküsünde örtülü olarak ifade edilen inancı evrenin anlaşılmaz olduğudur. İnsan deneyimini bir düzene sokmak için harcanacak her türlü çaba nihayetinde yanlış ve yetersiz olacaktır. Borges’in kuşkuculuğu siyaset alanına da uzanmaktadır. Bütün siyasi partilerden bağımsız olduğunu ilan etmiş, milliyetçiliği de komünizm kadar şiddetle reddetmiştir. Bir keresinde şöyle demişti: “Bir gün hükümetsiz yaşamaya layık olabileceğimize inanıyorum”.  Bu durumda Videla’nın davasına katılmasını nasıl açıklayabiliriz? Belki de Arjantin’de son yirmi yılda seçilen hükümetlerin hepsinin ortak özelliği olan yönetme aczinden bıktığı için, Videla rejiminin siyasal ve ekonomik kaosa karşı tek alternatif olarak önerdiği “düzen” onu ikna etmiş olabilir. Durum buysa, bütün çalışmalarına nüfuz etmiş olan ideallere ihanet etmiş demektir. Diğer Borges’in, kamusal bir figür hâline gelen kişiliğinin sonunda onu alt ettiği de düşünülebilir. Yıllar önce yazar da bu olasılığı öngörmüştü: “Her şeyi tahrif etme ve büyütme yönündeki sapkın alışkanlığının tamamen farkında olmama rağmen, yavaş yavaş her şeyi ona bırakıyorum."

Borges, bu tehlikenin farkında olmasına rağmen, diğer kişiliğinin siyaset arenasına çıkmasına ve Videla hükümetinin propaganda aygıtında önemli bir rol oynamasına izin verdi. Ne yazık ki, demokratik kurumların yok edilmesine ve sürekli insan hakları ihlallerine dayanan bir statükoyu temsil eden bu hükümetin en prestijli sözcüsü haline geldi.

Borges’in popülerleşmesine hükümetin katkısı belki olmuştur, ama hükümetin Borges’in ününden ve bütün açıklamalarının geniş bir kesime ulaşmasından yarar sağladığı açıktır. Bunun bir örneği, 1976 Mayıs’ında Borges Videla ile buluştuğunda görülmüştü. Bu buluşmada üç yazar daha vardı: Ernesto Sibato, Leonardo Castellani ve Yazarlar Sendikası (SADE) Başkanı Horacio Esteban Ratti. Borges Ratti’nin davet edilmesine “Bu kişi kimseyi temsil etmiyor” diyerek itiraz etti. Bu değerlendirmesi, yazmanın bir iş değil, bir kader olması nedeniyle yazarların bir sendikaya üye olmaması gerektiği inancından başka bir şeyle ilgili olmamasına rağmen, Ratti ve diğerlerinin savunmaya geldikleri davaya ciddi bir zarar verdi. Bu yazarlar Videla’ya hapse atılmış veya sadece ortadan kaybolmuş tanınmış yazarlardan oluşan bir liste sundular ve bu yazarlara ne olduğunu sordular. Borges onların varlığına itiraz ettiği için, Yazarlar Sendikasının sağlamayı umduğu kamuoyu desteğinin potansiyel gücünü zayıflattı. Söz konusu olayda, “ulusal edebiyatın yaşayan abidesi” olarak rejimin baskıcı politikalarına sessiz bir onay vermiş oldu.

Bu nedenle, Borges’i dikkat dağıtıcı bir figür, bir ikon ve Arjantin’in en büyük başarı öyküsü olarak kullanmak hükümetin doğrudan çıkarlarına hizmet eden bir şey. Ülkesinde vatandaşları sadece onun uluslar arası ününün tadını çıkarmakla kalmıyor, en büyük yazarlarından Arjantin’de her şeyin yolunda gittiği yönünde teminatlar da duyuyorlar. Üstelik yurtdışında rejime yöneltilebilecek eleştirilerin de bazılarını susturmak mümkün olabiliyor; nihayetinde, Jorge Luis Borges’in desteklediği bir hükümet o kadar da kötü olamaz.


"Borges on the Right" by Katherine Singer Kovacs [CLICK]

ayrıca bkz. Collar from The Temple (1633), by George Herbert ["tasma", versiyon: sibel danende] [TIKLA]


Mercredi, 01 Janvier 2014 22:50

Monograf S. 001 / 2014 [edebiyat ve iktidar]

25 November the Day of struggling for Violence against women / 25 Kasım Kadına Yönelik Şiddetle Mücadele Günü
Samedi, 09 Décembre 2017 09:36

Theatre & Cinema Posters of Mengü Ertel


093-RR-alexandre alexandre-mengu ertel tiyatro ve sinema afisleri-ic novum gebrauchs-1977-ENG-kapak

in novum gebrauchs graphik, april 1977 / No: 4


"ölüm tüm sorunların tek çözümüdür. kimse yok, problem de yok" joseph stalin

Samedi, 13 Décembre 2014 09:54

erdal eren

Bugün 12 Eylül'ün yaşını büyülterek idam ettigi Erdal Eren'in ölüm yildönümü. Kendisini hatırlıyoruz.
On 13 December, 1980 the Turkish judiciary sentanced a 17 year old youth to death for revolutionary activity. His name was Erdal Eren. He was murdered 29 years ago today. Despite the fact he was a minor, the judge passed a death sentence for the 17 year old revolutionary. Following the passing of the sentence, Erdal stated to the judge that it is the people who will pass the last sentence. This defiance, in the face of a regime which executed 49 other people in 1980 served to galvinise those who continued to struggle in underground conditions against the junta. In his last letter to his family he said: ''My hatred has increased a thousand times more and the fight fueled my determination. They failed to destroy my belief in the masses and the revolution. Fight until the end, this is the best way to struggle and I do not have any other purpose than to rise.''