Ölülerin koktuğu bir sokaktı,
Bir sokak mı desek, adamlar havariler ve kadınlar.
Karanfillerle yollara düştüğünü gördük.
Karanfiller küskün, karanfiller ölümlü, karanfiller gururlu
Ben adımı bir çırpıda pencerenin buğusuna yazdım
Fatma’nınkini hemen yanı başıma.
Ölülerin koktuğu bir sokaktı
Tren uzaklardan geçerdi.
Fatma’nın elleri çizgi çizgi
Ben Fatma’nın ellerini tuttum.
Çizgilerimiz birleşti
O gün düğünümüzdü Fatma ağladı
Fatma yer şekillerini ve yerçekimini hiçe sayarak ağladı
Bir dumanlı dağ gördü ağladı
Ben ağlama dedim.
ağladı bir minderde o gece sabaha kadar.
Ölülerin koktuğu sokağı bıraktık
Ben tutmasını bilmem Fatma’nın ellerini bıraktım.
Bazen tutmuyor değilim ama bir karanfil gibi
Biraz boynu bükük biraz hüzünlü
Bir banka oturur gibi yalnızlıkla
Yalnızlıkla yürür gibi
Ben tutmasını bilmem
Ölülerin koktuğu sokağı bıraktım.
