sabahın ilk iskelesinde çımacının aşkı uzaklara
iple bağlıyken
ne deleuze var ne bernhard diyarda diye
ağlamaklı
tüm şehrin tümden veletleri
“haykırır” sonra
neden elbet?
kimse sormaz koca kıyak sandala
ortasında densiz
bir cumhuriyet göndere bayrakla neden dikili
yaşlı ve emeklememiş memur upuzun diliyle her marşı ezbere hürriyetken
çok yakınında dualar okunur
kimsenin ölmediğini duyan imamın
ikindi vaktinde elleri cepsiz cüppesinin dışındadır
ulan
siz bilmez misiniz her ölen ufak çocuk
artık Kürttür bu inşaat denilen mezarlıklarda
tüm uzak felsefesinde dikili darphanelerin de hatta
hızlı manevralarda bulunan esirleri vardır
kuşkusuz başka ve ağır kitabında
ayetlenir
ilk emrin kimden niye geç geldiği
husus aslında kimin ilk nce öldüreceği olmaktan çıkmıştır
ben yaşlanmayacağım diye anıran
moruklamış bir toplumun
acı içinde bir halka karşı
yarıya kadar
bayrak indirmesinden ibarettir
vazi ve yet
anadolu ölmüştür.
