Ben yitirdim, ben ararım, yâr benimdir kime ne
Gâh giderim öz bağıma gül dererim kime ne
Gâh giderim medreseye ders okurum Hak için
Gâh giderim medreseye dem çekerim kime ne
Kelb rakip haram diyormuş şarabin bir katrasın
Saki doldur, ben içerim, günâh benim kime ne
Ben melâmet hırkasını kendim giydim eğnime
Ar ü namus şişesini taşa çaldim, kime ne
Ah Yezid seccadeni al yürü mescid yoluna
Pîir eşiği benim Kâbe’ m kıblegâhım kime ne
Gâh çikarim gökyüzüne hükmeder kaftan kafa
Gâh inerim yeryüzüne yâr severim kime ne
Kelp rakip böyle diyormus güzel sevmek pek günah
Ben severim sevdiğimi, günah benim kime ne
Nesimi’ ye sordular, yârin ile hoş musun
Hoş olayim olmayayım o yâr benim, kime ne
(iç. Mustafa Ertuğrul Kaan, “Hacı Bektaş-ı Veli, Bektaşilik, Bektaşi, Nefesleri”, Gayret Kitabevi, İstanbul-1964)
