Bertrand Russell vardı, epeydir lafını eden yok ama zamanında Ankara Girgin Kıraathanesi’nde Mahir Çayan diyenin çat eline verirlerdi (Dışarıda henüz bir Erich Fromm kuşağı). “Türk solunun bilgi kavramına yabancılığından” bahsetmek isteyen gözlüklü arkadaşlar ötekilere Bertrand Russell’dan laflar hazırlarlardı. O zaman yıl 84-85. “Neden Hristiyan değilim” (hristiyan’ım çünkü tanrının yokluğu için kanıt yok ! hristiyan değilim çünkü tanrının varlığı için kanıt yok !) ve de “Aylaklığa Övgü” (oturabiliyorsan ayakta durma, yatabiliyorsan oturma !) çevrileli 15 yıl oluyordu ama agnostisizm de aylaklık da gelip bizi bulmuştu. İlki müslüman bir coğrafyanın boğucu tehditlerinden, öbürü de 7/24 bir faaliyetin kıyametinden uzak tutuyordu, böylece okumaya zaman bulabilir olmuştuk. Diğer kişisel şeylere de. Yine de karıncalanıyorduk bu adamdan, onunla ilgili düşüncelerimiz “karamsarlıkla dolu bir mutluluktu” diye hatırlıyorum. (Kendi lafı mıydı ki ?) Russell’a “Kont Russell “ derdik, ya da Güleryüzlü Sosyalizm’in Russel’ı (M. Ali Aybar, Vietnam Güncesi). Daha “Aylaklığa Övgü” dışında tek kitabını okumamıştım -sa da “hor görme sokakta dolanan sözleri” (şaka 🙂 Bir arkadaşım onu Kaptan Kusto’ya benzetmişti. Çekimler sırasında zıpkın ve dinamit kullanan Kaptan Kusto’ya. Yine de denize açılmak güzeldi.
Bertrand Russell’ın 1948’de bbc 4 radyosunda otorite ve birey üzerine yaptığı 6 bölümlük konuşmanın MP3’ü için
{mp3}033-1ynot-danendesibel-russell{/mp3}
