Bilmek istersen seni
Can içre ara canı
Geç canından bul onu
Sen seni bil sen seni
Kim bildi ef’ âlini
O bildi sıfatını
Onda buldu zâtı
Sen seni bil sen seni
Görünen sıfatındır
Onu gören zâtındır
Gayı ne hecetindir
Sen seni bil sen seni
Kim ki hayrete daldı
Nura müstağak oldu
Tevhid-i zâtı buldu
Sen seni bil sen seni
Bayram özünü bildi
Bileni onda buldu
Bulan o kendi oldu
Sen seni bil sen seni
(iç. Asım Bezirci, Türk Halk Şiiri, Say Yayınevi, İstanbul – 1993 )
