Bir dem kararın yok dağlar başında
Nice bir mecnuna dönersin gönül
Cümle halkı âlem kendi işinde
Sen aşkın nârına yanarsın gönül
Gevherini her sarrafa satamaz
Gece gündüz gamda yanıp yatamaz
Belli bir mekânda karar tutamaz
Her dem daldan dala konarsın gönül
Bülbüle işaret olsa gülünden
Ne güzel maniler söyler dilinden
Hercai bivefa yârin elinden
Zehri nuş eyleyip kanarsın gönül
Kâtibi bilmedim çeşmi siyahı
Kendine zâr etme zâr ile âhı
Yükseklere çıkıp gâhı begâhı
Gâh olup alçağa inersin gönül
(iç.: Eflatun Cem Güney, « Halk Şiiri Antolojisi », Varlık Yayınevi, İstanbul – 1959, 4. Basım, Sayfa : 51)
