celâl, metin [1961]

hayatımızdaki rolünü bilmek istiyordun gözlerinden okunuyordu birine güvenme isteğin sade, süssüz, biraz kendinden emin soruyordun komşu çocukları gibi hınzır; - birinci derece tanıklıklarda kanar...

ay parçalanır, dağılır yüzünde billurlarla yanaklarına vurur içindeki korku ve çaresizlik mırıltıya dönüşür sesin, anlaşılmaz olur cezalandırır...

mümkün değildi on emre uymak hiç suç işlememek dostluğa ve güvene yer yoktu kalbinde umarsızdım, çoktan yıkmıştı...

kuşkulu bir aşk yaşıyorum, gerçekliği belirsiz elinin sıcaklığı, teninin kokusu...

hayata bir çentik atmak istiyordum zamana senden iz bırakmak sözcüklere...