mutlu, ayten [1952]

işte sevişmek bittiölüm gibi devam ediyor geceaşk henüz gidilmemiş bir ülkedir, diyorsunne kadar uzak gitsen çıkamazsın teninden kendinden çıkamazsın ne kadar yakın gelsensessizce dinliyorum...

çıkıp çıkıp geliyorlar zamansızsöndürülmüş mum alevleriyleyenilginin görünmez çalgıcılarıkimi yaşarken ölmüşkimi ölümde yaşayanbilenmiş kılıcını çekiyorlar yağmurunçoğaltarak kara büyüler gibianılardan silinmiş anılarıyaşamamaktan yorgunutangaç ellerinde örtük kapılarşaşıp...

sen ateşsin, hiçliğin inşa ettiği arzu, acı dolu ve parlak, çölde kaybolangün iskelesiağacın yelesindeki akşamgeyik boynuzundan aya tırmananeğrelti otu, kırılganve uçucu alev, tülsün senömürsüz...

ben bu güzü eskicilerden çaldımkırılmış derviş heykellerindendeniz diplerinden, yangınların sustuğubalmumu çiçeklerdenben bu sesi kediler gecesinebir de çatlak küplerden sızanacımış su birikintilerineyanan yaşlarla yazdımve hiç...

ellerinden yağardıen güzel yalanından dünyanınbedenimde titreyen kar tanelerihangi sevişme bir vedadan daha uzundurnedir ki aşk çağımızda bir merhabadan başka?demiştin ya, aşkkış yorgunluğu gibi yürürken...