ta, ümit şener [1974]

doğumgünü bugün kedilerin çadırlar kurup lunaparklar dikelim sokaklara evlerimize çekilelim köpekleri bağlayalım ağaçlara korkmadan atlıkarıncalara binebilsinler diye sıraya girsin bütün kediler pasta vakti   rüzgar çıktı yine yıldırımlar korkutuyor beni anne karanlık dişlerini biliyor sabaha...

yanlışlığını duyuyorum yüzümün bomboş ne kadar da benziyor ölüme bardaklar düşüyor merdivenlerden soğuk kışlar teneke kutuları ısıtamadığım kadınlar babam düşüyor ardı sıra anneme kıyardı öldürürdüm her gece titremesi düşerdi ellerimin   iç. siir.gen.tr

1 uzaktan yakalanır bazı düşler bardak gibi kırılır dün parçalarını kibrit kutularında saklar çocuk uyanıp baktığında çoğalır sığmadı bir yere anılarım çoğalmadı uykusuz dolaşmalarda...

yanılsamalar yitirilen cennet ölü bir ozanım dizelerim şeker kutularına gömülü affedecek misin beni gördüğüm her rüya boğuyor...

baba vurma beni ölüm saldı kendini turunca sarıyla avundu mermer kimsesizliktir, kapıların kapanma vakti baba vurma düştü koşarken çocukluğum peşi sıra hızlı adımlarında kayıp oldu çocuklar sonra pazarlarda kayıp ettim seni baba vurma  

sokuldu şeytanın namlusu usulca dizlerine döktüğü karanlıktı tapınaklardaki rahibeleri ayartan çağırıyordu cehenneme bilinmezliğin can suyu kapıların arasından.   iç. siir.gen.tr