o özlemler ki liman yolcularından kalan,
insanın en nadide anları.
kendinden kendine varan düşler sokağında
gidilen yol kadar gerekli.
bu yüzden inciten bazen
bazen işte o aşina gözleri senin ülkende
hiç gitmeyecekmiş gibi geceyi uzatan.
şiiri de alıp arkalarına
dudaklarının kıyısına yaslanan,
hafifmeşrep bir tebessümde
gülerek ve hiçleyerek zamanı,
özlemleri bırakıp sokağına
nasıl da gitmişlerdi.
limana kalan özge sevgileriydi
utanacak kimseleri bulamadığından ihtimal
gecene uzanıvermişti. dalgakıran
emniyetinde sükûnet tutarken yalnızlığı,
incinen düşlerin saçılıvermiş. köşebaşı bir sokak,
yağmacıların saati tükenmiş. cellatların
adımları yankılanır sokakta; bir el
gelerek askıya alır gibi seğiren o düşleri.
gerekliydi, sebep ki yorgundu bakışların
bir daha belki hiç gelmeyecekse de yolcuların
dalgakıran’da, yine; senin sen’in olarak
kalacaktı sokağın.
