Dilbera! hüsnün temasa eden insan hu çeker,
Leplerinin badesin nuş eyliyen can hu çeker!
Ol keman ebruların, bir âşıka kast eylese,
Yetirir mekânına ol sine üryan hu çeker!
Seyri gülzara çıkınca, arzı didâr etmeğe,
Âşıkın başlar o demde, ah ile zâr etmeğe,
Servi gibi salınıp, naz ile reftar etmeğe,
Bülbül âsâ cümle ezharı gülüstan hu çeker!
Tiri gamzeyle vücudum pare pare eyledi,
Cümle üftadelerin hep aşikâre eyledi,
Bağrımı hun eyleyüp, sinemi yare eyledi,
Derdime çare bulunmaz, bana derman hu çeker!
Yolına can vermek için, geldiler bayügedâ,
Gelmemiş misli cihana, böyle nazende edâ,
Kimseler aybeylemez, ahufiganın (Kinzî) ya!
Bayügedâ şöyle dursun, ona sultan hu çeker!
(iç. Murat, « HALK EDEBİYATI – Şiir ve Dil Örnekleri », Semih Lûtfi : Sühulet Kütüpanesi, İstanbul, 1933, sayfa : 19)
