Ey kamer talât! hatadan saklasun Sübhan seni,
Aradım buldum cihanda, kendime akran seni,
Dağılır aklım ve fikrim, yakalarım çâk olur,
Ey güzeller serfirazı görmesem bir ân seni!
Dönmedi kutbu muradım üzre bu çarhı felek,
Yok yere gitti deyu bu ânedek çektim emek,
Yer yüzünde ne gezersin? ey yeşil donlu melek!
Bağı cennetten kaçırmış, görmeden rıdvan seni!
Görmedim, dünyayı gezdim, sen gibi veçhi hasen,
Halkı âlem yoluna kurban olursa, bir de ben,
Sende bu naz ve nezaket, bu güzellik var iken,
Nice sevmez nazeninim, her gören insan seni?!
Ben sana insan diyemem, ya meleksin ya peri,
Gam değildir, yoluna canlar verem şimdengeri,
Hizmeti aşktan ayırma bu (Azimî) çakeri,
Eylemiş bari taalâ, huplara sultan seni!
(iç. Murat, “HALK EDEBİYATI – Şiir ve Dil Örnekleri”, Semih Lûtfi : Sühulet Kütüpanesi, İstanbul, 1933, sayfa : 14)