Uykusuz geceden sonra yorgun,
istasyon lokantasında kahvemi yudumlarken
duyuyorum Amerikalı seslerini.
Kestane rengi saçlarının neredeyse
örttüğü yüzünü at kuyruklu arkadaşına çevirmiş,
dün gezdikleri müzeden söz ediyor biri,
kulaklarından mavi küpeler sarkan üçüncüleri
bir tren tarifesini karıştırırken;
hepsinin üstünde incecik elbiseler,
çorapsız ayaklarında sandallar,
hafifçe yükseliyor her soluk aldıklarında
küçük, diri göğüsleri.
Burada böylece durmalarını istiyorum,
sanki ellerinden bırakmamaları olanaklıymış gibi
sımsıkı sarılmalarını bu anına
ileride nasıl da uzakta kaldığına şaşacakları
“Avrupa’ya gittiğimiz yaz”ın
Ama, sabırsızlığıyla gençliğin,
görerek ne duvarlara vuran güneşi,
ne bir köşede La Stampa’sına gömülü adamı,
ne ceketinin gümüş rengi düğmelerinden
biri kopuk garsonun sabırlı yüzünü,
kalkıyorlar çok geçmeden yerlerinden
ve çıkıyorlar dışarı gülüşerek,
yol almak için o “olgunluk yılları”na,
ne bana bir şey getiren,
ne onlara bir şey getirecek.
