Bir gülün ardından maziye bakıyorum. Mazide, istikbalin ufkunu ve irili ufaklı yelkenlileri görüyorum. Bulutlarını giyinmiş gökyüzünde birinin yüzünü arıyorum. Kaybettiğim bir imgenin koca bir nimbusa gizlendiği inancı peşimi bırakmıyor. Karşıdaki kara parçalarının hangi adaya veyahut yarımadaya ait olduğunu anlamaya çalışıyorum. Gülün kızıllığı ve yeşilinin canlılığı bana baharın yazla karıştığı günlerden birinde olduğumu anımsatıyor. Akdeniz’in yaz boyu bulut tutmayan berrak ve neta havasına kavuşmama ramak kalması, bereket bana bulutların varlığını unutturuyor. Nasıl olsa Akdeniz’in üzerindeyim, diyorum. Sahi ben en çok Akdeniz’in üzerindeyken mutlu oluyorum. Güle bakarken göğü, göğe bakarken gülü düşünüyorum. Güle bakarken gülü düşünmenin mantığını henüz tam olarak kavrayamamış olacağım ki, hâlâ alanın derinliğinde verenin izlerini arıyorum.
