Boş arsada duruyor kampları:
Gülen bir çocuk, tüfekli bir adam, göğsünü yumruklayan bir goril
Ve başka resim ve yazılar tekerlekleri evlerinin üstünde, belirten
İngiltere’nin bir kasabasında bir panayırdan
Bir başkasına yol almakta olduklarını.
Ağızlarını açtıklarında tüylü, karanlık sözcükler uçuşuyor
Hindistan’dan sıcak bir yel gibi,
Su dolduruyorlar kovalarına,
Çocukları çamurda oynuyor,
Portatif televizyonlarının ışıkları titriyor akşamları.
“Çingene” denmiyor onlara artık,
“Gezgin İnsanlar” şimdi buradaki adları,
Zararsız bir ad, iki küçük yalın sözcüğe sığdırıveren
Evi, kökleri olmamayı
Ve istememeyi bile artık böyle şeyleri,
Zamanla her bağını yitirip
Alışarak yaşamaya
Bir konuk gibi başkalarının ülkelerinde, dillerinde.
Bir sabah uyandığımızda gitmiş buluyoruz onları,
Geride hiçbir şey bırakmadan,
Tekerlek izleri bile kayboluyor bir iki gün içinde
Ve eski haline dönüyor arsa;
Ama ben düşlüyorum karşılaştığımızı yıllar sonra,
Leeds’de, Bradford’da, bir köyünde İrlanda’nın
Ve geçip gittiğimizi selamlaşmadan,
Ama birbirimizi tanıyarak,
Tanıyarak.
