zor durumda kalmış
çığlık atan
genç ve güzel bayanları
güçlü kollarıma alıp
uçarak kurtarmak
ve bütün bunları yapmadan önce
bir telefon kulübesi bulup
kostüm değiştirmek
sıkar beni bunlar
yapamam
öyle
Batman
Süperman
Spiderman
filan olamam
bir papağan istiyorum omzuma
kolumaysa
takmak için bir çengel
bir tahta bacak
ve
kör gözüme
takmak için
bir de bant
hepsi bu
bakın görün
siz beni o zaman
çocuk eğlendireceksem
korsan olmalıyım ben
korsan
masalları süslemeliyim
define peşinde koşmalı
dalgalarla boğuşmalı
ıssız adalara düşmeliyim
elimde Rom dolu bir maşrapa
kolumda Karayiplerden
bir yosma ve
bütün bunlar yetmiyormuş gibi
tayfalarım da
ipten kazıktan
kurtulma
olmalı benim
hepimize ömür boyu yetecek
bir hazineyi
akıllıca paylaşmaktansa
gözünü hırs bürümüş
tayfalarım
birbirini öldürmeli
oyun içinde oyunlar dönmeli
ve ders almalı çocuklar bu olanlardan
ve onların
o sıcak yataklarındaki
masum huzuru için
ıssız adalarda
tayfasız kalmalıyım ben
ve benim yerimde olsalar
hiç de
benim yaptıklarımı
yapmayacaklarını
düşünmeli çocuklar
ama yine de
maceradan maceraya
sürüklemeliyim onları
ama yine de
bensiz yapamamalılar
ve çocuklar uyuduğunda
masalları süslemediğim
o boş
o mutsuz zamanlarımda
romun
şarabın
balıkların ve kadınların
kucağına atmalıyım kendimi
ayıp şeyler yapmalıyım
çocuklar uyuduğunda
lütfen ısrar etmeyin
lütfen
hiç saçları bozulmadan
güçlü kollarında
güzel kadınlar taşıyan
bir kahramanlık
bana göre değil
saçım sakalım
derbeder olsun benim
sıcak yatak yüzü görmeyeyim
Karayipli fahişelerle
kahkahalar atayım her gün
günümü böyle sürünerek gün edeyim
hatta frengi kapıp
ızdırap içinde
onların
kucağında
gebereyim
ama lütfen
o kravatlı
o saçlar taralı
maceraları
dayatmayın bana
benim de sınırlarım var
lütfen
Eylül 2007 – Kopenhag
