———————— (Büyük Britanya’nın işsizlik ve suç oranı en yüksek şehirlerinden Glasgow’da
———————— bir genç kız metroda uyuyakalır, kendi hayatıyla Kraliçe Viktorya’nınkinin
———————— birbirine karıştığı garip bir düş görür.)
Aylardan Eylül filanmış galiba,
Neredeyse çocukmuşum, Albert’la tanışmışım,
Amcam Saxe-Coburg’ten mektup yazmış;
Rüya bu ya, Glasgow’a taşınmışım.
Sonra bu çocuklar, işsiz, kolları dövmeli,
Bu kızlar, jiklet çiğneyen,
Bu çok-uluslu şirketler her yerde:
Tuhaf ama yirminci yüzyıldaymışım.
Şurada burada yerliler ayaklanıyormuş:
Casuslarım Transvaal’dan haber vermişler;
Yırtıp atmışım Yeni Delhi’den gelen telgrafı:
Bizimkiler Hindistan’ı kaybetmişler.
Bir de Süveyş’te yenilmişiz üstüne,
Albert’ı Hyde Park’a gömmüşüm,
Disraeli, Dickens, Mill hep ölmüşler,
Windsor’da perdeleri çekmişim.
Şimdi, gözleri kaygılı, adımları çarpık,
Sokaklarımdan sarhoşlar geçer,
Dinmeyen bir yağmur, kapanmayan bir yara,
Glasgow şehri yangın yerleri, çelik köprüler.
İnsan dayanamaz, tükenir ağır ağır,
Yıllar geçtikçe artar yitirilmiş günlerin acısı,
İşe giderken her sabah, kirayı verirken her ay,
İçimde hep Saxe-Coburg’ün uzak sancısı.
Tren sarsılır altımda, uyanamam,
İt kopuk garip garip bakarlar bana,
Ama ben hatırlarım hâlâ o eski zamanı,
Ben imparatoriçeyken ve onlar yokken daha.
