kağıtlara bölerken bedenimi
çarpışan arabalar gibiydi ömrüm
duvarda bıraktığım
boşluklardı kadınlar.
düştüğüm çukurlara
aldanıp çıkmadım
çamurdan
izledim peşini siyah kurbağaların
beni taşırlarken sarayına
ışıkların
altımda dalkavuklar alkışlardı
sanal krallıkları yıkardı
kâğıda düşen serçe
izlerimi takip ederken çocuk
apar topar giderdi son istasyonundan
belleği süpürürmüş sayfalarda
biterdi sertliği erkekliğimizin
elbise giydirilmiş kimlikleri yok
sayardı atalarımız
çıkarken çamurdan
gülümsemesini kovalardı
kasabanın delisi
