N’ oldu bu gönlüm n’ oldu bu gönlüm

N’oldu bu gönlüm n’oldu bu gönlüm 
Derd-ü gamınla doldu bu gönlüm
Yandı bu gönlüm yandı bu gönlüm
Yanmada derman buldu bu gönlüm

Yan ey gönül yan yan ey gönül yan
Yanmadan oldu derdine derman
Pervane gibi pervane gibi
Şem’ine aşkın yandı bu gönlüm

Gerçi ki yandı gerçeğe yandı
Rengine aşkın cümle boyandı
Kendi de buldu kendi de buldu
Matlabını hoş buldu bu gönlüm

Bayram’ı imdi Bayram’ı imdi
Bayram edersin yâr ile şimdi
Hamd-ü senalar hamd-ü senalar
Yâr ile bayram kıldı bu gönlüm

(iç.: Eflatun Cem Güney, “Halk Şiiri Antolojisi”, Varlık Yayınevi, İstanbul – 1959, 4. Basım, Sayfa : 17)