“Michigan Gölü’nün kıyısında
küçük bir balıkçı köyünde doğdum”
şakasıydı savunma yöntemlerimizden biri
Michigan Gölü’nün kıyısında
geçen sıkıcı gençliğimizde.
Şimdi arabanın camından
ufka doğru uzanan çıplak
İngiliz kırlarına bakarken
bunu hatırlıyor ve şaşıyorum
içimdeki tok acıya.
İki kez yaralıyor bizi hayat:
Bir kez onu yaşadığımız,
bir kez de artık yaşamadığımız için.
Duyduğum en dayanılmaz şey
“Bir bakıma içimde
Auschwitz’e karşı nostalji var;
korkunç bir deneydi,
ama bir deneydi işte gene de,”
demesiydi Primo Levi’nin,
tel gözlüğünün camları
stüdyo ışıklarının altında parlayarak,
kendini öldürmeden birkaç hafta önce.
