God knows how they’ll talk about all that happened… Perhaps everything will fade away… But I haven’t forgotten. Yes, I am praying like a Muslim now. I wove this prayer rug with my own hands, for myself. I wove my story into it in case someone sees it, hears about it, understands what it means… who knows? And of course I wove it so that I wouldn’t forget. I mustn’t forget all that happened.
I wove a church in the upper left corner.
And two trees of life, to indicate we were fewer. I haven’t woven a tree of life in the church as there is no life in them anymore.
I wove a mosque on the upper right side.
And three trees of life. With another one in the mosque as they are many. They still fill their mosques freely. I chose a cross for the gate of the church. A tombstone. Our tombstone. The gate of the mosque is wide open. For them. For those like me too. As long as we convert.
I wove this prayer rug. Wove my story. Hope is the poor woman’s bread. One day a carpet seller may come all the way from Italy and may see this Kayseri carpet and buy it and take it to his shop. And some woman may go all the way from here to his shop and see my rug, and feel the need to write something about it. Why not? Such things happen.
I wouldn’t care a bit if nothing happened! It is more than enough, if only I keep remembering. If only I don’t forget. After me, the flood. But I have been through the flood, and it holds no fear for me.
Kimbilir neler diyecekler… Belki tümden unutulacak!.. Ama ben unutmadım. Evet, namaz kılıyorum şimdi. Bu seccadeyi de ellerimle, kendim için dokudum. Hikâyemle birlikte. Gören olur, duyan olur, anlayan olur diye. Bir de unutmayayım diye. Ben de unutmayayım.
Sol üst başa kiliseyi koydum. İki de hayat ağacı, azlığımızı göstersin diye. İçine koymadım, kimse kalmadı çünkü kiliselere gidecek. Sağ üst başa camiyi koydum. Üstüne üç tane hayat ağacı. Bir tane de içine. Çoklar diye. Hala özgürce camilerini dolduruyorlar diye. Kilisenin kapısına bir haç koydum. Bir mezar taşı. Mezarlarımızın taşı. Caminin kapısı ferah, açık. Onlara. Benim gibilere de. Dönmemiz kaydıyla.
Dokudum bu seccadeyi. Hikâyemle birlikte. Umut garibin ekmeği. Günün birinde halıcının biri taa İtalya’dan kalkar gelir, bir yerde bu Kayseri kilimini görür, alır götürür belki. Kadının biri kalkar taa onun dükkânına gider; görür, üstüne iki söz olsun yazmayı borç beller. Olmayacak şey mi?
Hiçbiri olmasa ne olur? Ben unutmasam, ben hatırlasam yeter. Benden sonra tufan, tufandan geçen tufandan korkacak değil a!
