[alıntılayan: kerem toker]
// (…) Dünyaya nasıl baktığımız, gördüğümüz şeylerin bize neler düşündürdüğü daha önce ne öğrendiğimize bağlıdır. Yani matematikçi deyimiyle, görebildiğimiz dünya eski bilgilerimizin bir fonksiyonudur. Bir ayçiçeği tarlasına bile bakmanın çeşitleri var: Aynı tarlanın önünden geçenlerin bir kısmı hiçbir şey görmeden geçip gider. Kimi “Ne para eder bu ayçiçekleri! Alem zengin.” Diye söylenir. Kimi de “Ne kadar güzel çiçekler! Bir tane koparıp eve götürsem…” diye düşünür. Bu çiçeklere bakmanın başka yolu daha var oysa. Her birinin ortasında bin tane çiçek. Her biri bir tohum olacak ve her biri bin tohuma gebe yeni bir çiçeğe gebe. Ve bu çiçeklerden oluşmuş koskoca bir tarla. İşte sıfırdan sonsuza ulaşan bir zincir.
Tosun Terzioğlu: “İnsanların galiba böyle bir sonsuzluk duygusu, sonsuzluğa karşı bir özlemi var. Gideremedikleri bir özlem… Matematikte bu özleme çok yaklaşabildiğimiz anlar oluyor gerçekten. Matematikte bir sonsuzluk kavramı da var ama geri kalan, insana ait, dünyaya ait her şey de sonlu. Yani en başta insan hayatı sonlu tabii. Fakat o sonsuzluk kavramı içerisinde matematikle felsefenin birbirleriyle iç içe dış dışa olduğu zamanlar olur. Ben felsefe fazla okumadım, fazla bir merak salamadım. Ama zannediyorum ki birçok matematikçi var ki her ikisinden de, felsefeden de matematikten olduğu kadar, zevk alıyorlar.” (…)//
iç. Sinan Sertöz, Matematiğin Aydınlık Dünyası, Tübitak Popüler Bilim Kitapları, Ankara, 2008, 24. Basım, ss: 33-34.
