Home revue || dergi || review écrit ‘S Vejelettel un ‘S Fàltekittel

‘S Vejelettel un ‘S Fàltekittel

52
0

Dans la forêt de l’enfance pousse une espèce de pensée sauvage
Une pensée sans nom, rien qu’une image
Sans contours encore, une boîte  
Pleine de couleurs

Es isch a mol gsinn ‘s Vejelettel
Unentschlosse zwische blööj un rosarot…
Weisch noch ?
Es isch a mol gsinn ‘s Fàltekittel,
Bis um ‘s Herz met bunt un mannigfàlt bemolt.
Weisch’s doch !

Nee, ich weiss es nemmi.

In de Stub isch gràd a Lecht ààngànge,
Schins het einer de Beldschirm ààngedrejt
Schwar- wiss erschint d’Weld im kleine Ràhme
Un drumrum lejt pletzli àlles in de Schätt

Cachée au pied des géants anonymes, dans le secret des âges
Elle attend, l’enfant prodige, l’enfant sage,
Qui vient de sa main innocente
Encore la caresser

Ewer’m Wàsser het’s sich versteckelt,
Ewer de Bruck, gànz tief im Willewàld…
Weisch noch ?
An de gross Eich hesch de Kehr geschnide
Um schneller noch zue de Belde voràn.
Weisch’s doch !

Nee, ich weiss es nemmi.

Mini Weisheit isch längschtes veschwunde,
Verflöje minni allerlebscht Sehnsucht,
Mini Kindheit isch dorte verwunde
Vom Winde verweht in de hilflos Flucht

Le pays de l’enfance est un pays de fous, un paysage
Un pays sans mots, un pays sans âge
Du pays des merveilles, le parfum
Doux d’un moment

Elsàss het’s gheisse un isch geleje
Zwische Vogese un Rhinn.
Weisch’s doch !
Schins dät dert d’Sun schine, Schàng, vum Morje
Friej bis in ‘s Uwerot nin…
Weisch noch ?

Nee, ich weiss es nemmi.

A kleins Maidele, beldi m’r blos in, lüejt ààn
A kleins Wiwele – beldi m’r’s nur in ? – so àlt.
D’Aue fresse sich ùff a so gern hàn sie sich
Denn d’Lieb isch noch reuij, wenn zwei so einig  sinn sich.

L’enfance est une histoire sans paroles, une histoire hors langage,
Ce n’est même pas une histoire. Au rivage
Du fleuve d’un autre c’est du rêve
D’ici la romance.

« Mamama verzehl m’r, hesch gebettelt,
A Gschichtel, eins, von de Kät un vom Hans.»
Weisch noch ?
« Es isch emol gsinn », wi im a Märel
‘S Käsperle geht los, de Film geht voràn
Weisch’s doch !

Nee, ich weiss es nemmi.

Un d’grosse Werter kenne m’r gstohle bliewe
Zuem Teifel mit Sproch un  Schuehl, un Wisse un Màcht
Der Quàtsch het mi verblind, dàssi mües erleewe
Wie ‘s Herz mi zeruck zejt met voller, sànfter Kràft.

L’enfant des livres dévore des phrases et des mots le tressage
Savant, entre les lignes au fil des pages
Fils rouge et blanc entremêlés d’ailleurs
Des cousus de présent

« Wenn de bràv bisch kummt ‘s Kristkindel zue d’r, »
Un jetz stehsch do àm Kripele un wààrtsch…
Weisch noch ?
Àm Heilige Owe hesch a Biechel  bekumme,
Denn wàs hätsch nitt fir a nejs Gschichtel gmàcht…
Weich’s doch !

Nee, ich weiss es nemmi.

Gànzi Reje Biecher hànn’se m’r gschenkt, un hànn’s
Debi so güet g’meint. Doch blind binni worre, ja, stumm,
Daub, de Geruch hàwi verlore un de Gschmàck
Un iwer eimol isch ‘s Kristkindel nem kumme

Du bord des lèvres pointe la langue pour suivre les détours
De doigts gauches encore à tracer les contours
De pleins de déliés que déjà
La lettre s’envole.

Los het’s di gezeuje, iwer d’Màtte
Nix wie fort, in de Stàdt, dort geht’s um d’Wurst
Weisch noch ?
Hàlt met liere, ‘s isch hechsti Isebàhn
‘S Eck num im Kunsum gebt’s nix meh umsunst
Weisch’s doch !

Nee, ich weiss es nemmi.

De dumm Fifàlter het àn de Strosselichter
D’Flejel, un d’Aue un d’Finger sich gànz verbrennt
Diss àrme Vieh het, fir nix wie Spennereje
De Schäddel, un ‘s Herz, un de Geist sich ingerennt

L’ombre s’étend peuplée d’étranges signes, tant qu’en plein jour
Il fait nuit. Un mot suffit, déjà elle court
L’horizon s’éclaire, écoute, déjà
Il est trop tard

Dheim het’s gheisse, dheim bi uns, un isch gsinn,
A bràvs Lànd, un zell Zitt a scheni Zitt…
Weisch noch ?
Dheim bi üns het’s gheisse, mües d’Weld bliewe
Im güete Ràhme, un d’Litt bravi Litt
Weisch’s doch !

Nee, ich weiss es nemmi.

Diss uràlde Bild will m’r numme inkumme
Vun Làngiwill, un Geduld, un Einfàltigkeit
‘S isch ken Büech, wie min’ Blick lejt gfànge genumme,
‘S isch a Kàrt im Spiel wie mich im Giggele het

De l’enfance surgie l’écriture n’est qu’au prix d’un naufrage
Langue maternelle, apprêt du langage,
Mélodie en sous-sol, chanson d’avant là
Faim d’émotion

Vejelettel heisst’s, un denkt an’s bleje
Wenn àm Fenster d’Winterrose vergehn…
Weisch noch ?
Fàltekittel heisst’s un vùn jeher ziert’s,
Im àlte Wiwele sin letsche Bett
Weisch’s doch !

Nee, àwer ich will ‘s endlich wissi, un d’Werter
Üss’m Schàtte kumme nemme mi in d’Klemm
‘S Herz will m’r ùffsprenge, ich binn àm verstecke
Wer, um Himmelswille, helft m’r üss de Hell ?

Au pied du mur repose la lettre. Au pied de l’arc-en-ciel,
L’enfant l’a trouvée. Regarde, les yeux éblouis
Elle la tend, n’aie pas peur, c’est elle
Toute en couleurs, lis-la. »

Im Wald versteckelt isch, tief in de Nàcht
A Vejelettel wie friejer un wàrt.
Im freje Wind zitternd steht àm a Grààb,
A Maidel im Fàltekittel, un làcht !

—————————————- Strossburi, le 28 janvier 2004