——————————————————————Zaza’ya
“Günde kaç saat düşünüyorsun onu?” diye soruyor
“Bir çiviyim” diyorum “çarmıhında
Uslu uslu paslanıyorum G noktasında
Böyle olunca merhamete benzer bişeyler
Bir ışık dikenli tacında
Kımıldıyor yirmi dört saat
Buna düşünmek denirse
Cevap yirmi dört saat…”
“Bu sana acı vermiyor mu?” diye soruyor
“Eh biraz…” diye kımıldanıyorum
“Çarmıhın orasında
Kollarım uyuştu azcık
Belki kullandığım kimyasal bileşim
Belki spor yapmadığımdan
Ödül günde bir kaç kızgın elektrik
Epileptik bir ışık bembeyaz
Görüntülere dönmek kolay olmuyor
Her işin bir zorluğu var…”
-Görüntüleri anlat biraz
-Hayhay
Uzaklaşıyor, çapraz tahta kalıyor bana
Bir damla kan için
Uzun bekliyorum
Dönüp alaylı gülümsüyor
Omuz silkiyor
Son kare yakın plan yüzü…
-(Heyecanlı) Bu resim bu son kare
Şu anda ne hissettiriyor sana?
-Bembeyaz bir ışık
Elektrik
Epileptik…
(Yüzündeki dehşeti görünce gülümseyerek)
Sen benim için üzülme
İşler yolunda, neler yazdım bilsen!
Bir set kuruluyor gidip unutmam
Unutmam için
Çakılıyor taze biçilmiş tahta
(Coşarak) Bir ucu Kenan ilindedir
Bir ucu bir kıymığı hep şuracığımda
Çekiç sesleri dediğim filmin müziği
Oturduk konuşuyoruz, abartıyoruz, prova
Ön hazırlık bunların hepsi
(Sakinleşip, dalgın) Belki biraz nörotik
Günde bir iki de epileptik…
“Nörotik değil” diye gülümsüyor açıp kırmızı bir sayfa
Parmakları bembeyaz kaz tüyü, ucunda elektrodlar
“Seni” diyor “bırakırsam diplomamı alırlar…
Şimdi aklını başına topla başa dönelim
Günde kaç saat düşünüyorsun onu?
İyi düşün!”
Anneciğim!
Işıklar yanıyor stadyumda, on binlik arklar
Suratımda patlıyor (sanırım bu gerçek!)
“Ich bin nur ein schauspieler”1 diye mırıldanıyorum
“Ne istiyorlar benden…
Ne suç işlemişim
Paslı bir çivi olmak dışında…”
1. “Ben yalnızca bir oyuncuyum.” (Istvan Sabo’nun Mefisto filmindeki son replik)
