Home salle de lecture || okuma odası || reading room poème || şiir || poem telvin

telvin

107
0

şüphesiz seninle hesaplaşmak değildir niyet

ey! yollarıma hüzün gerdekleyen aşk

yalnızlığım tam tekmil çıkıp gelsem kapına

bütün ışıklarını kapatırdı şehrin

ağlar yırtılırdı malum acemileşirdi balıklar

adımızdan artan baharlar yakılırdı sularda

karlar eridikçe her birimize dar gelen bahçe

demode elbisem cebimde gazoz kapakları

ola ki ihtilâl haberleri hasarlı bir selâm meselâ

 

bilirsin hasarlı olsa da selâm alınmaya değer

oturup beklediğin çok olmuştur onu senin de

iri yaralar açtığın sayfalarımda terk ettiklerini bir de

uzun söze ne hacet

anlayacağın kolay gelinmiyor bazı kapıların önüne


birazdan o nefti tufan kopacak

gelip çatacak kaçınılmaz son

maksadını aşan bir oyuna başlayacak kâbil

biz maksadını aşan bir duvar olacağız eskidikçe ağlayan

ellerimizi sımsıkı tutacağımız andır bu

aç kurtlar iner kapılarımıza devriyeler duyulur

paslanan fener ağırlaşan tekne soğuyan yolcular

iklimlerin kucaklaştığı yerde yalnızlaşanlar

yani onlar ihtimal ki kâlbimizden kaytaranlar

ilk tokadı hangisinden yedim, hatırlasam tiksinirim

sen unutturursun ya bir şeyleri

belki o(dama) kilitlendiğim gündür

dilim cenge alışmıştır orada gömmüştür

destanımda debelenen kısrakları

vahşet sayılmıştır o vakit mayamdaki merhamet


insanın başkalarının imlâsıyla kuşatıldığı çağda

arınmak için çağrını beklemiyorum artık

latmos’taki vaaz sustu meryemin on iki pınarı

tozlanan itirazını terennüm ediyor

tepemde dur durak bilmeyen hüzzam

plastik sarmaşıklar tırmanıyor ömrüme

ve sesleniyor yontucu:

-sebil ile anlaşamıyor oyduğum tas


öyleyse vazgeçsin benden de

yollarına kof düştüğüm semender

cinsimin acemiliği sayılsın tahrim defterimdeki kan

tar çalsın bozkırda adımı sual eden derviş

varsınney’siz dönsün kaderinde raskolnikov’un

tenden feyz almıyorsa merhem nafile

cirmihârr’dırkâlbin muhtevasında

ve zordur üçüncü şahısların bunu anlaması

ne yapsam

ah ne yapsak kuyumcunun ateşiymiş karun’dan önce

yolun sonundaymış yalnızlığımızı ölçecek cetvel

şehri yok