şüphesiz seninle hesaplaşmak değildir niyet
ey! yollarıma hüzün gerdekleyen aşk
yalnızlığım tam tekmil çıkıp gelsem kapına
bütün ışıklarını kapatırdı şehrin
ağlar yırtılırdı malum acemileşirdi balıklar
adımızdan artan baharlar yakılırdı sularda
karlar eridikçe her birimize dar gelen bahçe
demode elbisem cebimde gazoz kapakları
ola ki ihtilâl haberleri hasarlı bir selâm meselâ
bilirsin hasarlı olsa da selâm alınmaya değer
oturup beklediğin çok olmuştur onu senin de
iri yaralar açtığın sayfalarımda terk ettiklerini bir de
uzun söze ne hacet
anlayacağın kolay gelinmiyor bazı kapıların önüne
birazdan o nefti tufan kopacak
gelip çatacak kaçınılmaz son
maksadını aşan bir oyuna başlayacak kâbil
biz maksadını aşan bir duvar olacağız eskidikçe ağlayan
ellerimizi sımsıkı tutacağımız andır bu
aç kurtlar iner kapılarımıza devriyeler duyulur
paslanan fener ağırlaşan tekne soğuyan yolcular
iklimlerin kucaklaştığı yerde yalnızlaşanlar
yani onlar ihtimal ki kâlbimizden kaytaranlar
ilk tokadı hangisinden yedim, hatırlasam tiksinirim
sen unutturursun ya bir şeyleri
belki o(dama) kilitlendiğim gündür
dilim cenge alışmıştır orada gömmüştür
destanımda debelenen kısrakları
vahşet sayılmıştır o vakit mayamdaki merhamet
insanın başkalarının imlâsıyla kuşatıldığı çağda
arınmak için çağrını beklemiyorum artık
latmos’taki vaaz sustu meryemin on iki pınarı
tozlanan itirazını terennüm ediyor
tepemde dur durak bilmeyen hüzzam
plastik sarmaşıklar tırmanıyor ömrüme
ve sesleniyor yontucu:
-sebil ile anlaşamıyor oyduğum tas
öyleyse vazgeçsin benden de
yollarına kof düştüğüm semender
cinsimin acemiliği sayılsın tahrim defterimdeki kan
tar çalsın bozkırda adımı sual eden derviş
varsınney’siz dönsün kaderinde raskolnikov’un
tenden feyz almıyorsa merhem nafile
cirmihârr’dırkâlbin muhtevasında
ve zordur üçüncü şahısların bunu anlaması
ne yapsam
ah ne yapsak kuyumcunun ateşiymiş karun’dan önce
yolun sonundaymış yalnızlığımızı ölçecek cetvel
şehri yok
