“(…) Uzun bir süre kedisiz kalmakta direndim Gülüver’in ölümünden sonra. Öyle ya, artık sahibim olmadığına göre gönlümce uzun bir tatile çıkabilir, sevginin ağır sorumluluğundan kaytarabilirdim. Gelgelelim bir çanta içinde Erdal Öz’ün yayınevinin önüne bırakılan muhteşem yaratık, aklımı başımdan aldı. Onu zorla kaçırıp eve getirdiğim an, eski dertlerimi ne kadar özlediğimi anladım. Şimdi yalnız Cahide var. Tanıdığım öteki kedilerle ortak özellikleri: Daktilonun başına geçtiğimde huysuzlaşması, kağıtları didikleyip sözlükleri kuyruğuyla yere savurarak ilgimi çekmeye çalışması, evin kışın en sıcak, yazın en esintili köşesini keşfetmesi, ütülenmiş giysilere, kösele pabuçlara çantalara ilgi duyması, pencereden gördüğü kuşları yalnızca bıyıklarını titretmek ve garip sesler çıkarmakla avlayabileceğini umması, çocuklara güvenmemesi ve elbette dünyada kendisinden başka kedilerin var olacağını gerçek-dışı bulması. Ama bu kadar ürkek bir kedinin aynı zamanda bu kadar sokulgan -hatta kucak arsızı- olduğunu ilk görüşüm bu, cins bir kediyi ilk sevişim, çok şişman ve çok güzel bir kedinin sıska bir sokak kedisi kadar zeki ve duyarlı olabileceğini ilk kavrayışım.(…)”
Tomris Uyar
Gündökümü, Bir Uyumsuzun Notları II, YKY, 2.b. Ocak-2009, s. 355
