insan en zor tenini anlatır,
annesinden bozma tenini,
damarlarında uyanış gibi gezinen,
sağlıklı olmanın hissizliği gibi.
ve on bir gibi kapı çalınır,
kadınlar gelir, üniversiteli bir akraba,
o zaman seslerle birlikte dolar,
insanın annesi de odaya.
yağmurla birlikte dirliği düşünüyorum,
yağmurlu günlerin ev dirliğini,
kuru fasulye beklentisinde – her çocuk bilincinde biraz bencilliğinin.
bu yüzden göz yaşını uzatması,
bir doğru çıkarmayı umarak ucunda,
ve doyarak karnı biraz göz yaşının tuzuyla.
ankara – otobüslerin gittiği şehir.
alt geçitten sürüklenen bavullar.
vedaların çarpıştığı tünelde evsizler gibi yaşar
kimilerinin en anlatılmaz şeyi.
düğmeler – benim akıllı gözlü dostlarım
tüm penye kokulu pasajlarda
insan işte bunu anlatamıyor en çok da.
mart-nisan 2013
