Fırtınada çarpışan iki yağmur damlası
birleşerek düştü yerden göğe
yıkılıyordu gök titriyordu yer
bakışlarınla dokunduğunda elime
o eylül sonu gününde
her çocuk biraz mülteci oluyordu
her fırtına biraz mülteci oluyordu
yağmura tersten yağmayı kim öğretti?
Bir yunus geçiyordu aramızdan
ürkerek geçiyordu elleri soğuk ve karlı
kulağında bebekliğinin ninnileri
görmediğim bir yerde bir kurbağa kuklası
eski güzel şarkılar söylüyordu
sonra bir yunus geçiyordu aramızdan.
Bir kulübe görüyorduk giriyorduk ahşaptı
tahtaları çatırdıyor ve damlalar işte
havada birleşiyordu o eylül sonu gününde
çarpmaktan hiddetli hırsla yağıyorlardı
kulübenin içine fırtına doluyordu
yağmur şiddetle yerden çakıl taşları söküyordu
kanımızı emiyordu kanımız çekiliyordu
damlalara çarpmadan birleşmeyi kim öğretecek?
Bir gece oluyordu aramızdaki boşluk
umutsuz uçurum tek yönlü yağmura
tersten giriyorduk her damla çarpıyordu
acıtıyordu susuyordu acıtıyordu
yine de eski güzel şarkıları söylemek istiyorduk
eskisiymiş gibi ve bir fazla olarak
sonra bir yunus geçiyordu aramızdan.
