Yandırdın vücudum nâr-ı Nemruda
Gülşenimin vakti yetişmedi mi
Ah ile âzamı eyledim hurda
Biter oldu canım tutuşmadı mı
Rûz ü şeb çekerim ah ile vahı
Ahıma bir sebep kaldı mı dahi
Ya kabzet ruhumu ya aç bu rahı
Figanım dergâha yetişmedi mi
Cevlâni düşmüştür ah ü feryada
Çok ağlarım gelen yoktur imdada
Ümidimiz vardır Ulu Mevlâda
O da küsmüş benden barışmadı mı
(iç. M. Halit Bayrı, “XX. yy. Halk Edebiyatı”, Varlık Yavınları, İstanbul – Eylül 1957)