Türkiye’yi tek bir insana benzetmem gerekse, Bülent Ersoy derim: Bir ömrü arada kalmış olmanın huzursuzluğu, gerilimi ve kafa karşılıklığı ile geçirmenin sonunda doğan ucube. Türkiye ise coğrafyasıyla arada kalmış herşeyden önce, sonra tarihiyle, kültürüyle, inançlarıyla, yaşam tarzıyla, hatta genleriyle. Ve bir yandan ait olma dürtümü, bir yandan da cinsel açlıklarımı doyuracağım derken beyinde sigortaları atan bir frontal korteks, yanan balatalar, yanan ruhlar, yanan ömürler. Belki de haksızlık ediyoruz, çok yüksek tutuyoruz beklentimizi Bülent Ersoy’dan, bu ülkeden, ve kendimizden. Böyle bir iklimin rüzgarlarından kim geçebilir ruhunu ve aklını üşütmeden? O yüzden ne Türk sanat müziği, ne ilahiler, işte budur Bülent Ersoy’dan en çok dinlemek istediğim şarkı:
