Dost dost diye hayaline yeldiğim
Dost ise ayırmış özünü benden
Çatık kaşı benlerini sevdiğim
Dost ise çevirmiş yüzünü benden
Hani dost uğruna can baş verenler
Hasbeten söylesin gözle görenler
Şimdi bizden yüz çevirmiş yârenler
Evvel sekitmezdi gözünü benden
Gözüm yaşı döner m’ola seIIere
Bu ayrılık hâr düşürür güllere
Evvel aşnâ idim her bir hallere
Şimdi sakınıyor sözünü benden
Sâdık gerek dost yoluna soyuna
Gönül kail Hak’ tan gelen oyuna
Besbelli ki dokunamam yayına
Onun’ çün kaldrımış nazını benden
Her sabah naz ile gelip geçerken
Doldurup da al bâdeler içerken
Veli’ m eyder ak göğsünü açarken
Şimdi nikaplamış yüzünü benden
(iç. Türk Halk Şiiri, haz. Asım Bezirci, Say Yay., İstanbul-1993, s. )
