Hey ağalar benim nem var ellerden
Benim ağladığım kendi hâlimdir
Bir güzeli bir hoyrat vericek
Ta ölünce o güzele zulümdür
Şurda bir dânâ ehl-i dil gelse
Her kişinin gönlündekini bilse
Bir kişinin sevdiğini el alsa
Ele bir gün ona her gün ölümdür
El ne bilsin âşıklığın hâlinden
Dermek ister yârin taze gülünden
Ağyâr ile müddeinin elinden
Benim ciğerciğim dilim dilimdir
Sabahleyin üstümüzden geçersin
Dertli gönüllerin derdin açarsın
Bu Hasan Dede’ mden niçin kaçarsın
Demedin mi Hasan Dede’ m kulumdur
(iç. Asım Bezirci, « Türk Halk Şiiri », Say Yayınevi, İstanbul, 1993 )
