kapandı ardımızda kapıları son istasyonun
terk edilmiş kış saraylarının
ıssızlığına merhaba de
garipliğimiz,
garip ki hiç bir rengin içinde dağılmıyor
kar ekip biçerken bitimsiz tarlasında yeryüzünün
en çok da bilisizliğin gönül rahatlığını özlüyor insan
çocukluktan, diyorsun
zaman seni tanıyor kaşındaki yarıktan
bir yaşar kemal anlatısı kadar ayrıntılıdır doğa
ama şimdi karlar altında bir rus ovası tasviri
bir duyguyu yakalayıp ocağa atıyoruz
kış boyu yetecek kadar kışımız ve odunumuz
derdimiz büyük dertlerin gölgesinde değersizleşiyor
şimdi biz bile seçemiyoruz ufukta onun solgun gözlerini
gençliğinde aşk şiirleri yazmış bir şairin gençliğinde kalmış gibiyiz
ne ki geç dönemlerini yaşıyoruz
garipliğimiz, dağılmıyor hiçbir rengin içinde
aralık 2013
