Çıktım yücesine seyran eyledim
Yâr ile gezdim yollar perişan
Firkat geldi bir ah çektim ağladım
Bir ben değil cümle eller perişan
Aşkın zahmetinden yurt oldu dağlar
Gurbet elde kalan ah çeker ağlar
Döküldü yapraklar bozuldu bağlar
Viran olan bağda güller perişan
Fenadır dünyanın ötesi fena
Biz de eremiyok ezeliki güne
Avcının elinden uçtu bir suna
Suna’ mı sarmayan kollar perişan
İndim gittim nazlı yârın iline
Bülbül konmaz bahçesine gülüne
Bayram gelsin kına yaksam eline
Kınası olmadık eller perişan
Ömer eder böyle imiş yazımız
Şu illerden gitmez oldu gözümüz
Ulu meclislere ötmez sazımız
Almaz perdeleri teller perişan
(iç. Asım Bezirci, « Türk Halk Şiiri », Say Yayınevi, İstanbul – 1993)
