Mekke’li Ammar öte diyardan bildiriyor

Adamın anasını ancak bir kez öldürebilirler biz
Tevrat okumayı bilmiyorduk O biliyordu
mızrak anamın göğsüne saplandığında gözlerim
neyi görüyor hangi zamandayız yolculuk yakın mı
çocuklar kumlu su çekiyorlardır yakındaki kuyudan
tülbent nerede bu anam mı İshak mı İsmail mi oldu şimdi
mızrak anamın göğsüne mi gözlerime mi saplandı
pamuk elli Sümeyye’m anam yere yığıldı kaldı
elleyemedim henüz sıcak bedenini öç şüphesiz
benimdir alınacaktır alınıyor bile aldım
Amr-oğulları sağ olsunlar aldılar
bu nedenle size göre binaltıyüz yıldır o öcü
alıp duruyorum bir de kumlu su kaçıyor hala
hissettiğim durgun ve yoksun boğazıma buradan
kıpırdayamıyorum hep öç hep öç artık korkuyorum
yansam iyiymiş yakmıyorlar bir yol olsa gideceğim
yer bile yok son olarak Borges diye bir meczup verdiler
kafamı ütüleyip duruyor binaltıyüz yıl yeter bana öcü
O’na bırakmak istiyorum her şeyi bağışlayıp gitmek
istiyorum ne öç imiş al al bitmedi inadına arapça
bastıkları cehennem dergisi de olmasa bilindiğimi
unutacağım bu Borges’ten kurtarın beni herkesi
bağışlayacağım ya da önce bağışlayacağım sonra
kurtarın dergi diyor ki sonsuzluğun öbür tarafına
Hoca Piaf İkbal Cibran ve bir sürü yeni söz gelmiş
bura zoraki mektep imiş artık diplomamı ve yeni sözleri
istiyorum eskileri yüzünden buradayım hala yaşadığımı
sanıyorum yaşamla hesabım bitmemiş bitsin Sümeyye’yi
görmek istiyorum isteklerimden vazgeçmedikçe kimseyi
göremiyorum öç almaktan bıkın artık güzel bir nane
çayı içmeyeli o kadar oldu ki aksamış adama her derdi
unuttururdu yeni cümleler kurmak istiyorum
artık herkesi bağışladım cennete anamı görüp Piaf
dinlemeye gidiyorum.