Rahı aşkı arayup, bir kâmili ranaya düş,
Ruzuşep eyle teveccüh, aşk ile esmaya düş!
Bahri aşkın katrasından eyle nuş bir zerrece,
Mestolup, sermest gezüp, Mecnun gibi Leylâya düş!
Dil verüp her bir güzele, meylini verme sakın,
Kadrini bilsin senin kim, Ehli furumaye düş!
Şöyle bir ahuyi sev kim, olmasun ana misil,
On sekiz bin âlem içre, bir gülü ranaya düş!
Gel (Reculî) sen bu yerde canı ver, cananı bul,
Terk edüp kamuyı dilden, aşkıla Mevlâya düş!
(iç. Murat, « HALK EDEBİYATI – Şiir ve Dil Örnekleri », Semih Lûtfi : Sühulet Kütüpanesi, İstanbul, 1933, sayfa : 16)
