bu sabah selçuk yamen’in her şaire nasip olmayacak güzelim şiirinin adıyla uyandım.
“…sen mavi giyin ben denizi unuturum”
işe giderken otobüste kafamda hep bu dize dolandı durdu.
işe gider gitmez bilgisayarımı açtım; camel’in mystic queen’ini dinlemeye başladım.
“find some colours you can wear
colour that you’ve only seen while sleeping” [TIKLA]
yamen neden denizi unutuyordu, sözgelimi gökyüzünü değil..
çünkü aşk derinlik demekti.. kalbe basılan tuzdu. tehlikeliydi aşk, her an vurgun yeme ihtimallerinin toplamıydı.
kimbilir belki de denizin içinde barındırdığı bütün tehlikeleri ve güzelliği giyinen aşk; maviyi sadece düş halinde görülebilecek bir renge değin şiirselleştiriyordu.
sadece şairin bildiği aşkı kuşatan bir mavilik.. denizin bütün risklerini kendisine unutturan, bütün tehlikeleri düşselleştiren şairin mavisi, camel’in şarkısında söylediği gibi sadece uyku halinde görülebilecek bir renktir.
biz denizi görebilsek de dizedeki mavinin rengini hiçbir zaman bilemeyeceğiz.
çünkü aşkımız hangi renge bürünürse bürünsün; unutacağımız ilk şeydir deniz…
