sen bu mevsimde yol deyince
kasım delilik bulaştırır tenime
cinnetli bir gölge çıkar korunaklı sığınaklarından zamanın
yas demlerinde düşler kurar
sen bekleme deyince
gecede bir yarım ay söner
bir şehir yanar sevdiklerimin yaşadığı
tan kızılından iki nar çatlar zamanın kıyısızlığına çarpılmış
sen bekle deyince
gelişine ayarlarım bakışlarımı
göz pınarlarıma susuşlar yığar bir ırmak
mezar sessizliğince dili kesilir içimdeki çölün
ne zor, yazarak anlatmaya çalışmak kumun suskusunu
sen gel deyince
yırtık bir kavuşma alır gider yarınımı
delirir taylarım adsız topraklara doğru
yabanıl umutlar direnir dağlarında
yola gülünç bir tehdittir yokluğun…
Ekim 2017
Helsinki
