Bilen Goren: Ne konserler ve temsiller seyrettik. Pazar sabahlari, bir hafta Turk, bir hafta klasik bati muzigi konserlerine giderdik….
Özer M. Dogan: Rahmetli Münir Nureddin 15 günde bir konser verirdi.
TC Ali Erasoglu: Joker gibi bir binaydı. Sinema, müzikhol, opera, tiyatro daha neler…
TC Turhan Nursen Dündar: 1980-87 Arasi hicbir muzikal, kabare, tiyatro, konser kacirmamisimdir. İstanbul’un son guzelliklerinin yasandigi efsane bir yerdi. Allah Rahmet Eylesin Egemen BOSTANCİ’ya..
A Sinan Gulamoglu: İçindeki heykeller Namık Denizhan’ındır. Aa bunun içinde heykel mi vardı diye soranlara: Evet vardı, 8 tane.
Hakan Demirbağ: Son gösteri Ferhan Şensoy’un « Muzır Müzikal »di. Son gösteriyi yani yakılmadan önceki gösteriyi izledim. Çarşaflı gelen kızlar çarşaflarını sıyırınca çorapları ve iç çamaşırları ile kalıyorlardı(eleştirdiğimi sanmayın, anlatıyorum) arka sıralardan bir kişi tekbir getirip bağırmaya, küfretmeye başladı. Bir kaç kişi daha destek verdi. Seyredenler tepki gösterince dışarı çıkartıldılar. « Yanacaksınız » diye bağırıyorlardı. 2 gün sonra Şan Müzikholü yakıldı.
TC Zeynep Hünerlikiliç: 1987 yılında yanan Şan Tiyatrosunun yerine şimdi büyük bir plaza ve avm yapılmakta sadece kalan Surp Agop hastanesi oda mecburiyettendir sanırım.
7 kocalı hürmüzle başlayan Egemen Bostancı müzikkallerinden sonra yangınla yok olup 23 sene sonra yapılmaya başlanan plaza keşke aslına uygun yapılsaydı da nostaljik havası daha yıllarca devam etseydi .
