Memduh Tutucu: İnsanlar sevdikleriyle haberlesebilmek icin saatlerce beklerlerdi telegraf ve telefon kuyrugunda. Ozellikle deprem gibi felaketlerde.
Hakan Akcaoglu: Bir başka olasılıktan bahsetmek isterim bu kuyruk için: 1940-1950 li yıllar Türkiye de filatelinin yani pul koleksiyonculuğunun altın yıllarıdır.Yeni tedavüle çıkan posta pulları , postahanelerden meraklılar tarafından alınmakta ve bazen 3-4 katına elden çıkarılabilmektedir.Öyle ki uzun saatler bekledikten sonra bir kaç seri pul alabilen şanslı, hemen elindeki değerleri sıranın sonundakine satarak büyük karlar edebilmektedir.Sadece pul toplayan koleksiyoncular değil spekülatörler de bu pazardan nemalanmaktadırlar çünkü o devirlerde ne borsa var,ne döviz ne de hatırı sayılır başka bir yatırım aracı…yani « pulun para olduğu » yıllardır o yıllar..Ancak her güzel şey gibi bu pazar da kısa sürmüştür.Altın ve diğer yatırım araçlarının serbest bırakılması filatelinin Bu sırada hala pul spekülasyonundan medet umanlar ellerinde kalan « pul » olmuş pullarla ciddi zararlara uğradılar…Bu dönemin anıları koleksiyoncuların camiasında ibret hikayeleri olarak yıllardır konuşulmaktadır…Sözün özü: Postahanedeki bu kuyruk bekleyen insanlar ( başka nedenlerle bekleyenler olabilecekleri gibi) o yıllarda filateli servisinden pul kapmaya çalışan insanlar da olabilirler…
Coşkun Kavaslar: O günlerde orada, okuma yazma bilmeyenlere küçük bir bahşiş karşılığı mektup yazanlar, hatta nadirde ols azarfa yapıştırılacak pulları yalayanlar olurdu
Memduh Tutucu: Unuttugunuz bir seyi de ben hatirlatayim. O yillarda mektup arkadasligi (penfriend) de vardi. Hic tanismamis oldugunuz baska ulkedeki bir kimse ile mektup arkadasi olur karsilikli yazisirdiniz.
