2004 kışıydı, Feriköy’ de gecenin bir yarısı çöplerden kağıt topluyordu. On iki yaşlarında temiz yüzlü çelimsiz çocuk. Aracımı uygun bir yere çekip, biraz sohbet ettikten sonra, bir kaç fotoğrafını çektim.Kim bilir kaç kilometre yaparak onlarca çöplüğün içinden geçerek, çuvalının son bölümünü benim yanında bulunduğum zaman diliminde doldurmuştu..Vedalaştık. Aracıma doğru yürürken,arkamdan Abi Abi diye seslendi.Döndüm gülerek hayrola dedim.Mahcup ve birinden yardım istemenin üzüntülü yüz ifadesi ile, Abi çok ağır, çuval dolduğu için eğerek yürür hale getiremiyorum yardım eder misin ? yanına giderek çuvalı gördüğünüz pozisyona getirdim ve son olarak gördüğünüz o an fotoğrafını çektim..Durup dururken aklıma gelmedi elbet bu eski anılar.Son günlerde hepimizin şahit olduğu, ayakkabı kutularından çıkan milyonları gördüğümden beri, aklımda hep bu ayakkabısız çocuk vardı..Bizler hep haram hakkı yeme, kimsenin bir lirasına tenezzül etme tenkitleriyle büyürken,bir bakanın oğlu ile aman dikkat et yakalanma uyarılarını duyunca ne diyebilirim ki…Toplum olarak ne denilebilir ki ? Sen utanma çocuk, bırak biz utanalım..
