Aşkın aldı benden beni
Bana seni gerek sen
Ben yanarım dün ü gün
Bana seni gerek seni
Ne varlığa sevinirim
Ne yokluğa yerinirim
Aşın ile avunurum
Bana seni gerek seni
Aşkın âşıklar öldürür
Aşk denizine dalınır
Tecelli ile doldurur
Bana seni gerek seni
Aşkın şarabından içem
Mecnun olup dağa düşem
Sensin dün ü gün endişem
Bana seni gerek seni
Yunus’dur benim aadım
Gün geçtikçe artar odum
İki cihanda maksudum
Bana seni gerek seni
(iç. Asım Bezirci, Türk Halk Şiiri, Say Yayınevi, İstanbul – 1993 )
