Şairim ta on beş yaşımdan beri
Tevellüdüm seksen pir olduk şimdi
Taraikte yoktur mensubiyetim
Kendi postumuzla er olduk şimdi
Şiir mektebimde hayalât oldu
Gayb elinden bize hidayet oldu
Her nutuk bu yüzden tulûat oldu
Saz çalgı çalandan sır olduk şimdi
Gayrının şiirine değiliz muhtaç
Hamdüllilah hiç kalmayız lâilâç
Niyazi ve Şemi var imiş birkaç
Onlar gitmiş sözde var olduk şimdi
İstifadem ancak Cenabıhaltan
Tekerleme sözü zarar ufaktan
Kendimizi sakınalım tuzaktan
Avcılıkta ehl-i kâr olduk şimdi
Ferhat Mehemmedin oğluyum Ali
Senden öğrenelim erkânı yolu
Kaza dahilinde Koçakdedeli
Başkışladan geldik kurulduk şimdi
Varılsın bütün âlem olsun ağniya
Eridik sürzüldük fizamanina
Soğan ile ekmek yer olduk şimdi
Bir zaman var idik tavuk baklava
Size lâf etmeğe yoktur haddimiz
Yaş altmışa vardı uçtu sıytımız
Bunak defterine geçti kaydımız
Lisana geleni der olduk şimdi
Eski geçen nakit zamanın pulu
Bunu ben de tasdik ederim belî
Derler eski kafalarda toz dolu
Gençlerin yanınfa hor olduk şimdi
Gufrani bendeniz der ki görelim
Ya siz gelin ya biz ora varalım
Namımızı gazeteye verelim
Ata evlât gibi bir olduk şimdi
(iç : XX. yy. Halk Edebiyatı, M. Halit Bayrı, Varlık Yavınları, Eylül 1957 )
