Ey peri nettim sana ben, zarü zar olmak neden?
Ahtû peymanın bozup ta hiylekâr olmak neden?
Her zaman mestanesin ağyar ile ey çeşmi mest!
Sen safada, ya benim derdim hezar olmak neden?
Ehli aşıklar katında, kalmadı bir dem karar,
Durmayup kendi gibi her günde bin aşık arar,
Derler idi gerçek imiş, dilbere kemlik yarar,
Bilmedin kadrim benim, hercai yar olmak neden?
Büsbütün dünyada olanlar hep senin yarın mıdır ?
Doğru söyle! bivefalık her zaman kârın mıdır?
Yoksa ol ağyar sana benden emektarın mıdır?
Ya beni terk eyleyüp, ağyara yar olmak neden?
Yeter oldu bu cefalar, el’aman oldu yeter,
Akibet pişman olursun, hupluğun kalmaz gider,
Ahu gözlüm bağı hüsnün güz gelir talan eder,
Böyle her gün bir rakibe yar olup kalmak neden?
Der (Sipahi) ey güzel sen hiç öğüt bilmez misin?
Alemi tuttu figanım, şat olup gülmez misin?
Bivefalardan vefa gelmez, gönül bilmez misin?
Ta bu değlû bivefasın, intizar olmak neden?
(iç. Murat, « HALK EDEBİYATI – Şiir ve Dil Örnekleri », Semih Lûtfi : Sühulet Kütüpanesi, İstanbul, 1933, sayfa : 26)
