Dilim bülbül oldu öter
Âhım câna kılar eser
Türlü türlü yemiş biter
Ma’ mûr oldu bostânımız
Geçenler n’ etti n’ eyledi
Her birisi bir ad koydu
Leylâ ile Mecnûn gibi
Söyleniser destânımız
Aşk ile başım hoştürür
Kande varsam yoldaşdürür
Yıl on iki ay sarhoşdürür
Aşk meyin içti cânımız
Mutî olduk aşk hâline
Bakamadık dünya malına
Girdik erenler yoluna
Tamam oldu imâmımız
Ne kaşadır ne gözedir
Meylimiz güzel yüzedir
Dâima solmaz tazedir
Bu bizim gülistânımız
Kim buldu dermân ecele
Görsek geri kim gele
Dahi gideriz o yola
Menzildedir kervânımız
Âşık Paşa’ m nice nice
Devlet onun o göz aça
Bizden dahi gelip geçe
Bu yabancı derânımız
(iç. Asım Bezirci, Türk Halk Şiiri, Say Yayınevi, İstanbul – 1993 )
