——————————— osman özbahçe’ye
soğuğun her zırhını giymek için kıvrılmışım
bir sabah sarkıp donduğumuza da inanmamız için değil mi ülke
bu ülke bir buza da sığar beni sığdırıyorsa sökülmesine
soğuyan düşüncemi terletmek için düşünebilirim
her soğuduğumda bir kaskatı meydan bulmayacağımı varsayma
bir ölümün yancısı olmak değildir soğumak sadece
beni okuyun sadece rüzgarı yanınızda gördüğünüzde değil
geçtiğinde de okuyun
sağlığım mı Allaha şükür demek bir şehir sözü olmadığından
sağlığım Allahlık elbette sadece bir kıstırılmış söz olmadığından
halkın bir ayna olduğuna inanmak gibi
halkın sağlığı nasılsa benimki de öyle demek hakiki olmadığından
halkın bir ayna olduğuna yine de inanmak
bir aynanın sırrına çabalamak da iktiza eder bunun için
sır sadece aynada değil kır bu sırrı durmadan aynadasın
ha babam ölmüş ha ülkem ölmüş
babası ölünce insanın sınırları kalkıyor ha sırları da
kendine karşı konuşabilir yüzüne söz dönmesine gerek kalmadan
insan başka ne için konuşabilir ki kendiyle
insan ölümüne ölüsüne sahip çıkmalı
benim doğumum mum ışığının ilkel saldırıları
bana ölüm neyim olur ölüm sorunsuzdur diyebiliyorsam
bana ölüm sahipsizdir desinler ben var-mış yok-muş derim
halkın sağlığı buna örnektir bu anlamda hastaneden şikayetçiyim
ölümden değil
benim doğumum mu herkesin doğumu gibi allahın emri elbette
halka bunu birisinin anlatması gerekir
-muş ışığında
