ben google değilim

Mehmet Öztek ben… Birinin çakal dediği, çimdiklediği, tühkürtttdediği; ötekinin koluna girdiği, bu tekinin birey budur dediği, düşmez kalkmaz bir Allah bir de kendisi, ya da kovoluş tasarlayan birisi, kendideşen birisi, böyle şeyler yazınca kendinden, tarihinden, ve sırf tarih kelimesine ahbaplık etsin diye, Balıklı Göl’den ve İbrahim Halil’in atıldığı beşikten sıkılmayan birisi, bunlar, bütün bunlar olmuş birisi… Kakmak ve kalkmak arasındaki derinliğin ayırtında; sırf bu yüzden sürekli kalkık, kenetli, şık ve kemikli birisi.

Benden bi J yap kolumu kesijem, koldaş bana bi kol yap kolumu kesijem demek isteyen, “niçinse” yordamını bulayan ve niçinsenin kullanımı için Ali Özgür Özkarcı’ya teşekkür eden birisi (tabi tabi, aşırı bir hassasiyet benimkisi), çünküsü ve çükü ne, ben kuşağımın bir numaralı şairiyim diyecek kadar bazen alçak, bazen de yalnızca hevesli bir er birisi… Sonra bir H yap ilmi silmek birisi, yap sil birisi, şiir esas harplerle yapılır diyen özel birisi, kalkmalardan yapılmış Mehmet Öztek birisi, seni gidi birisi.

Tekrar:

Alüminyuma karşıyım diye bilinen biri varsa odur kendidir. Hazret çünkü ağ bağlantılarına da karşıdır izlenmekten, bütün bunları niçin söylediğini iplemeyen, ve ve ve eve ısrarla koltukaltında bunlarla gelen birisi, işe yaramayan şeyler koleksiyoncusu, nasılsama, bakanın yarasına toprak süren birisi, içerleri sürçen ve diline biber ber süren bereket birisi, çıkan birisi, mütemadiyen bir yerlerden çıkan birisi, bağyırtan birisi, evet evet budur bu, bağyırtan, yani Mehmet Öztek ben; Zübeyde’nin kocası olmanın, google olmaktan daha mühim bir mesel olduğuna, yine google’ın naneleriyle varmış birisi, şöyle biraz, aman aman uzak durun birisi, her an etrafını kırıp dökecek kadar hayata müdahil, tikini bir sakarlık olarak tekrarlayan dünyaya, fotoğrafını şık çekin birisi, birazdan, Zübeyde’ye mevsimin ilk, ama ilk karpuzunu yedirecek kadar da lirk birisi…