“çocukları küçük kurşunla öldürürler değil mi anne?”*
gökyüzü üşümek kokar sabahları
kuşların gagasında yağmur
yaşmağa dolanan iman ve korku
ağlayabilirsin
ilkbahar gelmez filistin’e
gözlerinde ufalan mavilik
küçük kurşunları nakşediyor bedenine
öp anacığının yanaklarından
hürriyet bir melek kanadıdır
ve minik avuçlarında sıkışmıştır vicdan
dualarımız eski bir kitabın sesi gibi
kırmızı bir sıvı parmaklarımızın ucunda
parmaklarımız olmasaydı keşke
kalbimiz olmasaydı
iç. borges defteri, 01.01.2009
*srebrenika’da bir çocuğun ölmeden önce annesine yönelttiği soru.
