Şu cihan bir çarh misâli daima durmaz döner,
Açık olan maşukuna vasıl olunca yanar!
Dost elinden aşk şarabın içen âşıklar kanar,
Bilmeyüp hayvan olanlar aşk sırrın neylesin?
Cümle âşık, aşk yolunda böyle sergerdan olur,
Sırrını canında gizler, halini Mevlâ bilir,
Kalbini gaflet bürümez, kendi canından olur,
Âşık olan şu cihanda cismücanı neylesin?
Der ki âşık, şu cihanın bir vefasın görmedim,
Ben bu aşkın pençesinden bir güler gün görmedim,
Bunca demler geldi geçti, bir murada ermedim,
Murada ermiyen âşık şu cihanı neylesin?
Ey (Gedayî) yetr oldu, sen bu sırrı söyledin,
Yarelerim tazelenüp, dertli bağrım dağladın,
Şu cihanın yok vefası, çünkü bildin anladın,
Ser verüp sır vermeyenler şu cihanı neylesin?
(iç. Murat, « HALK EDEBİYATI – Şiir ve Dil Örnekleri », Semih Lûtfi : Sühulet Kütüpanesi, İstanbul, 1933, sayfa : 18)
